Wat is Gestruktureerde Kommoditeitsfinansiering? ‘n Volledige Gids

Gestruktureerde Kommoditeitsfinansiering gedefinieer
Gestruktureerde Kommoditeitsfinansiering (SCF) is ‘n gespesialiseerde vorm van versekerde finansiering waarin die lening of kredietfasiliteit teen ‘n fisiese kommoditeit — ru-olie in opberging, ‘n graansending, ‘n koffie-pakhuisbewys — as kollateraal gestel word, eerder as die algemene kredietwaardigheid van die lener. Dit bestaan hoofsaaklik om kommoditeitshandelaars, produsente, verwerkers en uitvoerders te finansier wat in markte werksaam is waar standaard korporatiewe lenings onbeskikbaar, te duur of te stadig is. Die struktuur van die finansiering weerspieël die fisiese handelsvloei: die kommoditeit dien as beide die doel van die lening en die sekuriteit wat dit ondersteun.

---

Inhoudsopgawe

1. Waarom SCF bestaan: Die kredietgaping in kommoditeitshandel
2. Wie gebruik Gestruktureerde Kommoditeitsfinansiering?
3. Die vier kern SCF-instrumente
4. Hoe kollateraal in SCF werk
5. Die rolspelers: Banke, handelaars, DFI’s en versekeraars
6. Risiko in SCF: Kommoditeitsprys, teenparty, en politieke risiko
7. ‘n Praktiese voorbeeld: Voor-uitvoerfinansiering vir ‘n kakao-uitvoerder
8. Gereelde vrae
9. Kernpunte

---

Waarom SCF bestaan: Die kredietgaping in kommoditeitshandel

Standaard korporatiewe finansiering word gebou op balansstate, geouditeerde finansiële state en kredietgraderings. ‘n Middelslag-kommoditeitshandelsmaatskappy in Nigerië, ‘n koffiekoöperasie in Ethiopië, of ‘n palmolieverwerker in Indonesië mag dalk miljoene dollars se wettige jaarlikse handel dryf — en steeds nie ‘n gewone banklening kan kry nie.

Die redes verskil. Die maatskappy kan in ‘n land geleë wees met ‘n hoë soewereine risikogradering, wat beteken dat enige lening ‘n premie kos. Dit kan privaat besit word sonder geouditeerde finansiële state wat aan internasionale bankkredietstandaarde voldoen. Dit kan dalk ‘n gebrek aan harde bates (eiendom, toerusting) hê om as kollateraal te verpand onder konvensionele leningsraamwerke.

En tog het hierdie maatskappy iets van aansienlike waarde: ‘n fisiese kommoditeit wat deur sy hande vloei. Olie in ‘n tenk. Kakao in ‘n gelisensieerde pakhuis. ‘n Gekontrakteerde besending koperkonsentraat met ‘n bevestigde koper. Daardie kommoditeit het ‘n geredelik verifieerbare markprys en ‘n likiede sekondêre mark — in baie gevalle, baie meer likied as die maatskappy se ekwiteit- of eiendomsbates.

Gestruktureerde Kommoditeitsfinansiering omskep die kommoditeit self in die kollateraal. Die lening word bereken teen die kommoditeitswaarde. Die terugbetaling kom uit die opbrengste van die kommoditeitsverkoping. Die lener se sekuriteitsbelang volg die kommoditeit — nie net die lener se algemene balansstaat nie.

Dit maak SCF lewensvatbaar in markte waar konvensionele korporatiewe krediet faal. Dit is een van die primêre meganismes waardeur kommoditeitshandel in ontwikkelende ekonomieë gefinansier word — en daarsonder sou baie van daardie handel eenvoudig nie plaasvind nie.

---

Wie gebruik Gestruktureerde Kommoditeitsfinansiering?

SCF word regdeur die kommoditeitswaardeketting gebruik, maar met ‘n spesifieke konsentrasie in sekere segmente:

Kommoditeitshandelaars: Die groot handelshuise — Vitol, Glencore, Trafigura, Cargill, Louis Dreyfus — gebruik SCF-instrumente roetinegewys om die fisiese voorraad en besendings in transito wat hulle as deel van hul handelsaktiwiteite hou, te finansier. ‘n Handelaar wat 500,000 vate ru-olie in drywende opberging hou, wil nie hê dat daardie kapitaal vasgebind moet wees nie — hulle struktureer ‘n repo- of leningsbasis-fasiliteit teen die voorraad.

Produsente en mynboumaatskappye in ontwikkelende markte: ‘n Kopermyn in die DRK of ‘n goudprodusent in Ghana mag uitstekende ertsgrade en sterk gekontrakteerde afname-ooreenkomste hê, maar staar hoë leningskoste van plaaslike banke in die gesig. Voor-uitvoerfinansiering van internasionale kommoditeitsbanke kan die operasie teen laer koerse finansier, verseker teen toekomstige produksie.

Landbou-uitvoerders en koöperasies: Koffie-uitvoerders in Uganda, kakao-uitvoerders in Ivoorkus, en graan-uitvoerders in Oekraïne gebruik SCF om die gaping te finansier tussen die betaling aan boere vir die kommoditeit en die ontvangs van betaling van oorsese kopers 60–90 dae later.

Verwerkers en raffinaderye: ‘n Palmolieraffinadery of ‘n kopersmeltery neem grondstowwe as inset en produseer verfynde uitset. Die gaping tussen die aankoop van grondstowwe en die verkoop van die finale produk verteenwoordig ‘n bedryfskapitaalbehoefte — SCF-instrumente soos tolling-finansiering spreek dit aan.

Staatsbeheerde ondernemings in hulpbronryke lande: Verskeie Wes-Afrikaanse en Sentraal-Asiatiese hulpbron-uitvoerders het kommoditeitsgesteunde lenings (veral olie-gesteunde lenings) gebruik om toegang tot finansiering te verkry wanneer konvensionele soewereine lenings onbeskikbaar of duur was.

---

Die vier kern SCF-instrumente

Gestruktureerde Kommoditeitsfinansiering behels verskeie afsonderlike instrumente. Elkeen is ontwerp vir ‘n spesifieke punt in die kommoditeitshandel-siklus.

1. Voor-uitvoerfinansiering (PXF)

Voor-uitvoerfinansiering (PXF) is ‘n lening wat toegestaan word aan ‘n kommoditeitsprodusent of -uitvoerder voordat die kommoditeit geproduseer of uitgevoer word, verseker teen die toekomstige uitvoer-ontvangste.

Struktuur:
– ‘n Bank leen geld aan, byvoorbeeld, ‘n koperprodusent in Zambië
– Die lening word verseker teen die produsent se reg om betaling van ‘n bevestigde oorsese koper te ontvang ( ‘n afname-ooreenkoms)
– Die koper betaal direk in ‘n invorderingsrekening wat deur die bank (of ‘n escrow-agent) beheer word
– Die bank neem sy leningterugbetaling uit daardie rekening voordat die balans aan die lener gaan

PXF is een van die mees algemene SCF-instrumente en word op groot skaal gebruik in Afrika-mynbou, landbou-uitvoere en olieproduksie. Die sleutel tot PXF is die afname-ooreenkoms: ‘n bevestigde, kredietwaardige koper skep die debiteur wat die lening verseker. Die bank leen nie net teen die kommoditeit nie — dit leen teen die gekontrakteerde inkomstestroom.

PXF-termynskedules wissel tipies van 1–5 jaar, met terugbetaling gestruktureer rondom die produksie- en uitvoerskedule.

2. Leningsbasisfasiliteit (BBF)

‘n Leningsbasisfasiliteit (BBF) is ‘n wentelkredietlyn waar die maksimum beskikbare lening gekoppel is aan die huidige waarde van ‘n voorraad kommoditeite — die “leningsbasis.”

Struktuur:
– Die lener (tipies ‘n handelaar of verwerker) hou ‘n voorraad kommoditeite (graan, olie, metale)
– ‘n Onafhanklike inspekteur of kollateraalbestuurder verifieer die hoeveelheid en graad van voorraad op ‘n gereelde basis
– Die bank brei krediet uit tot ‘n vasgestelde persentasie (tipies 70–90%) van die markwaarde van die geverifieerde voorraad
– Soos die lener voorraad verkoop, daal die leningsbasis; soos hulle meer koop, neem dit toe

BBF’e is soos wentelkredietfasiliteite met ‘n voortdurend bygewerkte kollateraal-vloer. Dit word deur kommoditeitshandelaars gebruik om bedryfskapitaalbehoeftes te finansier soos voorraad roteer. Die fasiliteit is “self-likiderend” in die sin dat die verkoop van voorraad beide die lening terugbetaal en die kollateraal verminder — wat die balans handhaaf.

3. Repos (Kommoditeits-terugkoop-ooreenkomste)

‘n Kommoditeits-repo is die fisiese kommoditeits-ekwivalent van ‘n finansiële repo. Die kommoditeitseienaar verkoop die fisiese kommoditeit aan ‘n bank of teenparty vir kontant, met ‘n gelyktydige ooreenkoms om dit teen ‘n gespesifiseerde toekomstige datum en prys terug te koop.

Struktuur:
– Handelaar verkoop 1 miljoen vate ru-olie aan ‘n bank vir $70 miljoen (kontantprys)
– Stem gelyktydig in om die ru-olie binne 60 dae terug te koop vir $70.5 miljoen (die verskil = geïmpliseerde rentekoers)
– Gedurende die 60 dae sit die ru-olie in ‘n opbergingsfasiliteit onder die bank se sekuriteitsbeheer

In ekonomiese terme het die handelaar $70 miljoen vir 60 dae teen ‘n geïmpliseerde rentekoers geleen, verseker teen die ru-olie. Die “verkoop- en terugkoop”-regstruktuur gee die bank ‘n skoner eis op die kommoditeit as wat ‘n pand of verband in baie jurisdiksies sou doen.

4. Tolling-finansiering

Tolling is ‘n struktuur waar ‘n kommoditeitsprodusent of -uitvoerder nie die grondstowwe wat dit verwerk, besit nie — die finansier of teenparty besit dit tegnies, en die verwerker word betaal ‘n “tol” (fooi) vir verwerking.

Struktuur:
– ‘n Bank of handelshuis (die “toller”) koop grondstowwe (bv. koperkonsentraat)
– Die grondstowwe word by ‘n smelter afgelewer vir verwerking
– Die smelter verwerk dit vir ‘n vasgestelde fooi (die tol)
– Die finale produk (verfynde koper) word aan die toller terugbesorg, wat dit verkoop
– Die smelter se blootstelling aan kommoditeitsprysrisiko word uitgeskakel — dit verdien net die verwerkingsfooi

Tolling word gebruik om verwerkingsbedrywighede te finansier wat nie oor die kapitaal beskik om kommoditeitsvoorraad op hul eie balansstaat te hou nie. Dit skei die kommoditeitsrisiko van die verwerkingsrisiko, wat dit makliker maak om elkeen onafhanklik te finansier.

---

Hoe kollateraal in SCF werk

Die bepalende kenmerk van SCF is dat die kommoditeit die kollateraal is. Maar kommoditeitskollateraal bied uitdagings wat konvensionele eiendomskollateraal nie het nie.

Fisiese ligging en beheer: ‘n Bank kan nie bloot ‘n pandreg op ru-olie neem soos wat dit op ‘n gebou kan doen nie. Dit benodig meganismes om die fisiese kommoditeit te beheer of te monitor. Dit word gedoen deur:

• Pakhuisbewyse: ‘n Gelisensieerde pakhuis reik ‘n bewys uit (ekwivalent aan ‘n eiendomsdokument) wat bevestig dat ‘n spesifieke hoeveelheid en graad van ‘n kommoditeit in hul fasiliteit gestoor word. Die bank neem ‘n sessie van die pakhuisbewys as sekuriteit. Die kommoditeit kan nie sonder die bank se toestemming verwyder word nie.
• Velopberging: ‘n Kollateraalbestuursmaatskappy (CMC) bedryf die opbergingsfasiliteit of plaas agente binne die lener se eie pakhuis, wat fisiese beheer van die voorraad namens die bank neem.
• Sessie van debiteure: Vir pypleiding- of uitvoersendings neem die bank ‘n sessie van die reg om betaling van die koper te ontvang — die afname-ooreenkoms-debiteur.
• Vragopsporing: Vir kommoditeite in transito maak banke staat op oorspronklike skeepsvragbriewe ( geëndosseer aan die bank), vragversekeringspolisse en vaartuigopsporing.

Die “haircut” (afslag): Die bank leen nie 100% van die kommoditeitswaarde nie. Dit pas ‘n haircut toe — tipies 10–30% — wat die prys-volatiliteitsrisiko weerspieël. As ‘n kommoditeitsprys met 25% daal voordat die lening terugbetaal word, moet die lener weet dat dit steeds sy hoofsom kan verhaal deur die kollateraal te likideer. Die grootte van die haircut weerspieël die kommoditeit se prys-volatiliteit en likiditeit.

Kollateraalbestuursmaatskappye (CMC’s): Spesialis-firmas soos SGS, Bureau Veritas, en Cotecna verskaf onafhanklike inspeksie-, kollateraalmoniterings- en bestuursdienste vir SCF-transaksies. Hul rol is krities: hulle tree op as die bank se oë en hande op die fisiese kommoditeit.

---

Die rolspelers: Banke, handelaars, DFI’s en versekeraars

‘n Gestruktureerde kommoditeitsfinansieringstransaksie behels tipies verskeie partye:

Kommersiële banke: ‘n Groep internasionale banke lei of neem tipies deel aan groot SCF-transaksies. Die groot kommoditeitsfinansieringsbanke sluit in Société Générale, BNP Paribas, ING, Rabobank (landbou-fokus), Standard Bank, Standard Chartered, en Natixis. Hierdie banke kombineer kundigheid in handelsfinansiering met kennis van die kommoditeitsmark.

Kommoditeitshandelmaatskappye: Die groot handelshuise (Vitol, Glencore, Trafigura, Gunvor, Mercuria in energie; Cargill, Louis Dreyfus, ADM in landbou) is beide gebruikers van SCF (hulle leen teen hul voorraad) en verskaffers van gestruktureerde finansiering aan hul teenpartye en verskaffers.

Ontwikkelingsfinansieringsinstansies (DFI’s): Internasionale finansiële instansies met ‘n ontwikkelingsmandaat is beduidende deelnemers in SCF, veral in lae-inkomstelande waar kommersiële banke meer huiwerig is om betrokke te raak. Sleutel-DFI’s in kommoditeitsfinansiering sluit in:

• International Finance Corporation (IFC): Wêreldbankgroep se private-sektor-arm; groot verskaffer van PXF en handelsfinansiering in Afrika, Asië en Latyns-Amerika.
• European Bank for Reconstruction and Development (EBRD): Aktief in Sentraal-Asië, Oos-Europa en MENA-kommoditeitshandel-finansiering.
• African Development Bank (AfDB): Verskaf gestruktureerde handelsfinansiering vir Afrika-kommoditeitsuitvoerders.
• African Export-Import Bank (Afreximbank): Spesifiek gefokus op Afrika-handel; uitgebreide kommoditeitsfinansieringsportefeulje.

DFI’s bring verskeie voordele: hulle kan langer termynskedules neem as kommersiële banke, hoër politieke risiko aanvaar, en bevoorregte skuldeiserstatus verskaf wat die effektiewe politieke risiko van ‘n transaksie in uitdagende markte kan verminder.

Uitvoerkredietagentskappe (ECA’s): Regeringsgesteunde agentskappe wat handelsfinansiering aan invoerders van hul land se goedere verseker of waarborg. Nie suiwer SCF-spelers nie, maar hulle “omvou” dikwels SCF-transaksies om politieke en kredietrisiko vir kommersiële banke te verminder.

Versekering- en risikoverminderingsverskaffers: Politieke risikoversekering (van Lloyd’s of London en spesialis-versekeraars) en kredietversekering dek spesifieke risiko’s — regering-onteiening, geldeenheid-nie-omskakelbaarheid, koper-wanbetaling — wat kommersiële banke prys, maar dalk nie op hul eie balansstate wil hou nie.

---

Risiko in SCF: Kommoditeitsprys, teenparty, en politieke risiko

SCF-transaksies dra drie afsonderlike risikokategorieë, elk op ‘n ander manier bestuur.

Kommoditeitsprysrisiko

Die kommoditeit se waarde — en dus die waarde van die kollateraal — kan daal. As ru-oliepryse met 30% daal gedurende die leningstermyn, daal die sekuriteitswaarde ook.

Bestuur: Haircuts (leen minder as 100% van waarde), marge-oproepe (vereis bykomende kollateraal as pryse onder ‘n drempel daal), en verskansing (die lener mag verplig wees om sommige kommoditeitsprysblootstelling as ‘n leningsvoorwaarde te verskans).

Teenpartyrisiko

Die lener kan in gebreke bly (default). Die bevestigde koper in ‘n PXF mag dalk nie betaal nie. Die kollateraalbestuursmaatskappy mag dalk faal om die fisiese kommoditeit behoorlik te beheer.

Bestuur: Kredietontleding van die lener, bevestigde afname-ooreenkomste met kredietwaardige kopers, onafhanklike kollateraalmonitering deur spesialis-CMC’s, en versekering.

’n Spesifieke teenpartyrisiko in SCF is bedrog — mees bekend geïllustreer deur die Qingdao-metaalfinansieringskandaal (2014), waar verskeie banke ontdek het dat duplikaat-pakhuisbewyse vir dieselfde fisiese metaalvoorraad in Chinese hawens uitgereik is. Effektiewe CMC-betrokkenheid en pakhuisregisterkontroles is kritieke waarborge.

Politieke risiko

In oorgrens-SCF is politieke risiko altyd teenwoordig. ‘n Regering kan buitelandse valuta-kontroles oplê wat verhoed dat die afname-betaling die invorderingsrekening bereik. ‘n Nuwe regering kan die produksiebate nasionaliseer. Regulasies mag verander om uitvoer te verhoed.

Bestuur: DFI-deelname (bevoorregte skuldeiserstatus maak regerings huiwerig om terugbetaling aan multilaterale leners te belemmer), politieke risikoversekering van spesialisverskaffers, aflandige betalingsroetering (betalings vloei deur escrow-rekeninge in neutrale jurisdiksies), en bate-diversifikasie oor verskeie lande.

---

‘n Praktiese voorbeeld: Voor-uitvoerfinansiering vir ‘n kakao-uitvoerder

Om te sien hoe hierdie elemente saamvloei, oorweeg ‘n vereenvoudigde PXF-transaksie vir ‘n kakao-uitvoerder in Ghana.

Die situasie: ‘n Ghanese kakao-uitvoerder het ‘n bevestigde kontrak om 10,000 metrieke ton kakao aan ‘n Europese sjokoladevervaardiger oor die volgende 12 maande te lewer. Die kontrakwaarde is ongeveer $30 miljoen (teen $3,000/ton). Die uitvoerder benodig nou $20 miljoen om kakao van boere teen oestyd aan te koop.

Die struktuur:
1. ‘n Europese kommoditeitsbank stem in om $20 miljoen vir 12 maande te leen teen SOFR + 350 bps (‘n aanduidende leningsmarge wat Ghana se risikoomgewing weerspieël)
2. Sekuriteit word geneem oor die afname-ooreenkoms — die Europese sjokoladevervaardiger sal in kennis gestel word om alle bedrae in ‘n bank-beheerde escrow-rekening in Londen te betaal
3. ‘n Onafhanklike kollateraalbestuursmaatskappy word aangestel om sertifikate vir elke kakaosending te inspekteer en uit te reik soos dit uitgevoer word
4. Die uitvoerder word verplig om ‘n vragversekeringspolis te handhaaf, geëndosseer ten gunste van die bank
5. ‘n 5% haircut word toegepas — die lening van $20 miljoen verteenwoordig ~67% van die kontrakwaarde (verder onder die haircut-drempel as minimum vereis)

Terugbetaling: Soos elke besending afgelewer word, betaal die Europese koper in die Londense escrow-rekening. Die bank trek sy leningterugbetaling (hoofsom + rente) af en stel die res vry aan die uitvoerder.

Waarom dit werk: Die bank staatmaak nie primêr op die uitvoerder se balansstaat nie. Dit staatmaak op ‘n bevestigde kontrak met ‘n kredietwaardige Europese koper, fisiese beheer van die vrag via CMC-sertifisering, en aflandige betalingsroetering wat Ghanese buitelandse valuta-risiko omseil. Die kakao finansier homself.

---

Gereelde vrae

Is Gestruktureerde Kommoditeitsfinansiering dieselfde as handelsfinansiering?

Hulle oorvleuel, maar is nie dieselfde nie. Handelsfinansiering dek breedweg instrumente wat gebruik word om internasionale handel te fasiliteer (kredietbriewe, dokumentêre invorderings, voorsieningskettingfinansiering). SCF is ‘n meer spesifieke kategorie gefokus op versekerde lenings teen fisiese kommoditeitskollateraal — dit behels tipies meer komplekse strukture, langer termynskedules en ‘n meer eksplisiete kollateraalbestuursraamwerk as standaard handelsfinansieringsinstrumente.

Wat is die verskil tussen PXF en ‘n standaard uitvoerlening?

‘n Standaard uitvoerlening word tipies gemaak op grond van die lener se kredietwaardigheid en algemene balansstaat. PXF word hoofsaaklik gemaak op die krag van die afname-ooreenkoms en die kommoditeits-kontantvloei — die lener se algemene krediet kan sekondêr wees. PXF kan gedoen word in markte waar ‘n standaardlening geweier sou word of onbetaalbaar geprys sou wees.

Waarom raak ontwikkelingsfinansieringsinstansies betrokke by SCF?

DFI’s neem deel omdat kommoditeitsuitvoerfinansiering in lae-inkomstelande onvoldoende voorsien word deur kommersiële banke — die politieke risiko, dokumentasie-uitdagings en dun plaaslike kapitaalmarkte ontmoedig suiwer kommersiële leners. DFI’s het ‘n mandaat om hierdie finansieringsgaping te vul, en hul bevoorregte skuldeiserstatus kan andersins onbankbare transaksies lewensvatbaar maak vir kommersiële medeleners.

Hoe beïnvloed geldeenheidsrisiko SCF-transaksies?

Die meeste SCF-transaksies word in USD gedenomineer, wat ooreenstem met die geldeenheid waarin die meeste kommoditeite wêreldwyd geprys word. Dit skep ‘n natuurlike verskansing — die kommoditeitsverkoopopbrengste is in USD, en die leningterugbetaling is in USD. In lande waar uitvoerders egter uitvoeropbrengste na plaaslike geldeenheid moet omskakel voor repatriasie (buitelandse valuta-kontroles), is die USD-aflandige betalingstruktuur spesifiek ontwerp om betalings deur rekeninge te roeteer wat hierdie omskakelingsvereiste vermy.

Watter rol het kommoditeitsgesteunde lenings gespeel in Afrika-hulpbronlande?

Verskeie Afrika-regerings — veral Angola, Tsjad en die Republiek van die Kongo — het swaar geleen teen toekomstige olie-inkomste in reëlings wat soos PXF gestruktureer is, maar op soewereine vlak. Hierdie “olie-gesteunde lenings”, dikwels verskaf deur Chinese staatsbanke, was omstrede omdat hulle soms minder deursigtig is as standaard soewereine skuld en hulpbron-inkomsteeise kan skep wat meeding met sosiale bestedingsprioriteite.

---

Kernpunte

• Gestruktureerde Kommoditeitsfinansiering is versekerde finansiering met ‘n fisiese kommoditeit as kollateraal — die kommoditeit finansier die transaksie en ondersteun die lening gelyktydig.
• SCF bestaan omdat standaard korporatiewe krediet in baie kommoditeitsryke maar kapitaalbeperkte markte faal; die kommoditeit self vervang balansstaat-kredietwaardigheid.
• Die vier kern SCF-instrumente is Voor-uitvoerfinansiering (PXF), Leningsbasisfasiliteite (BBF), kommoditeits-repos, en tolling-finansiering — elk ontwerp vir ‘n ander punt in die kommoditeitshandel-siklus.
• Kollateraal-meganismes maak staat op pakhuisbewyse, vragdokumentasie, kollateraalbestuursmaatskappye (CMC’s) en aflandige invorderingsrekeninge — nie net op die lener se balansstaat-sterkte nie.
• Ontwikkelingsfinansieringsinstansies (IFC, EBRD, AfDB, Afreximbank) is kritieke deelnemers in SCF vir ontwikkelende markte, en verskaf bevoorregte skuldeiserstatus wat politieke risiko vir kommersiële medeleners verminder.
• Die drie kernrisiko’s in SCF — kommoditeitsprysrisiko, teenpartyrisiko en politieke risiko — het elk spesifieke bestuursinstrumente: haircuts/verskansing, kredietontleding/versekering, en DFI-deelname/aflandige betalingsroetering onderskeidelik.

Related Reading

To deepen your understanding of the topics covered in this article, explore these related guides: one of the most common instruments in the commodity finance toolkit and the physical trade flows these structures are designed to fund.

For further reading, see the independent bank undertakings that underpin many financing structures on Learn Trade Finance.