Kraje produkujące etanol: kto go wytwarza, z czego i jak jest przedmiotem handlu towarowego

Definicja krajów produkujących etanol
Etanol paliwowy – alkohol etylowy dodawany do benzyny – jest produkowany w ponad 50 krajach, ale dwa z nich dominują na rynku światowym: Stany Zjednoczone i Brazylia odpowiadają łącznie za około 83% globalnej produkcji. USA produkują etanol z kukurydzy w ramach programu Renewable Fuel Standard; Brazylia produkuje go z trzciny cukrowej w oparciu o wieloletni obowiązek mieszania paliw. Indie są najszybciej rozwijającym się znaczącym producentem, który potroił produkcję w latach 2020–2024. Surowiec determinuje wydajność: etanol z trzciny cukrowej jest o 5-6 razy bardziej energooszczędny w przeliczeniu na akr niż etanol z kukurydzy.

---

Spis treści

1. Globalny ranking produkcji
2. Etanol z kukurydzy w USA: motor napędowy Renewable Fuel Standard
3. Etanol z trzciny cukrowej w Brazylii: najbardziej wydajny producent
4. Etanol w UE: pszenica, buraki i obowiązek mieszania
5. Indie: najszybciej rozwijający się producent etanolu
6. Chiny: duży producent, skupiony na rynku wewnętrznym
7. Porównanie surowców: dlaczego różne kraje używają różnych wsadów
8. Globalne przepływy handlowe: kto eksportuje, a kto importuje
9. Etanol jako towar: kontrakty terminowe na CBOT i korelacja z cenami kukurydzy
10. Często zadawane pytania
11. Kluczowe wnioski

---

Globalny ranking produkcji

Kraj	Produkcja (mld litrów, ok. 2023 r.)	Udział w produkcji globalnej	Główny surowiec
USA	~57	~54%	Kukurydza
Brazylia	~35	~29%	Trzcina cukrowa
UE (27 krajów)	~6	~5%	Pszenica, buraki cukrowe, kukurydza
Indie	~5	~4%	Trzcina cukrowa, ryż, kukurydza
Chiny	~4	~3%	Kukurydza, maniok, sorgo
Kanada	~1,8	~1,5%	Kukurydza, pszenica
Tajlandia	~1,4	~1,2%	Maniok, trzcina cukrowa
Reszta świata	~5	~3,3%	Różne

Całkowita produkcja globalna: około 115-120 miliardów litrów rocznie (dane za 2023 r.).

USA i Brazylia wspólnie wytwarzają ponad 80% światowego etanolu paliwowego od prawie dwóch dekad. Dominacja ta nie jest przypadkowa – oba kraje świadomie budowały swoje branże poprzez mandaty polityczne i oba posiadają duże, wydajne sektory rolnicze produkujące tanie surowce.

Relatywnie niewielki udział UE jest zauważalny biorąc pod uwagę wielkość jej gospodarki. Produkcja etanolu w Europie jest ograniczona przez wyższe koszty surowców (europejska kukurydza, pszenica i buraki cukrowe są droższe niż kukurydza z USA czy brazylijska trzcina cukrowa) oraz zróżnicowanie polityki poszczególnych państw członkowskich.

---

Etanol z kukurydzy w USA: motor napędowy Renewable Fuel Standard

Amerykański przemysł etanolowy powstał dzięki polityce. Przed połową lat 2000. produkcja etanolu w USA była minimalna. Dwie zmiany w prawie doprowadziły do jej transformacji.

Energy Policy Act z 2005 roku ustanowił pierwszy Renewable Fuel Standard (RFS), nakładający obowiązek minimalnego udziału paliw odnawialnych w dostawach benzyny w USA. Energy Independence and Security Act z 2007 roku znacząco rozszerzył RFS – Renewable Fuel Standard 2 (RFS2) wymagał 36 miliardów galonów paliw odnawialnych do 2022 roku, z czego 15 miliardów galonów miało pochodzić z konwencjonalnych biopaliw (głównie etanolu kukurydzianego).

Efekt był dramatyczny. Produkcja etanolu kukurydzianego w USA wzrosła z około 4 miliardów galonów w 2005 roku do ponad 15 miliardów galonów do 2010 roku. Obecnie wynosi ona około 15-16 miliardów galonów (~57-60 miliardów litrów) rocznie, zużywając około 35% całych zbiorów kukurydzy w USA.

Jak wytwarza się etanol z kukurydzy w USA: Ziarno kukurydzy jest mielone, mieszane z wodą i gotowane w celu uwolnienia skrobi. Enzymy przekształcają skrobię w cukry. Drożdże fermentują cukry do etanolu. Etanol jest destylowany i odwadniany do czystości paliwowej (99,9%). Pozostałość – DDGS (suszone wywar gorzelniany z rozpuszczalnikami) – to bogata w białko pasza dla zwierząt, sprzedawana na rynku wewnętrznym i eksportowana.

Zależność ceny kukurydzy od ceny etanolu: Ekonomia produkcji etanolu w USA jest bezpośrednio powiązana z ceną kukurydzy (surowca), ceną gazu ziemnego (używanego do suszenia ziarna i zasilania zakładów) oraz ceną samego etanolu. Gdy kukurydza jest droga w relacji do etanolu, marże zakładów etanolowych są ograniczane, a niektóre zakłady ograniczają produkcję. Ta relacja marży kukurydza-etanol jest ściśle monitorowana przez traderów na giełdzie CBOT.

Wskaźnik mieszania: Amerykańska benzyna zawiera 10% etanolu (E10) jako standardową mieszankę. Niektóre rynki oferują E15 (15% etanolu) i E85 (85% etanolu dla pojazdów typu flex-fuel). „Bariera mieszania” – praktyczny limit zużycia etanolu przy standardowym 10-procentowym wskaźniku mieszania i całkowitym popycie na benzynę – była stałym napięciem politycznym.

---

Etanol z trzciny cukrowej w Brazylii: najbardziej wydajny producent

Brazylijski program etanolowy jest najstarszym i najbardziej dojrzałym na świecie. Rozpoczął się w 1975 roku wraz z Proálcool (Narodowy Program Alkoholowy), uruchomionym w odpowiedzi na kryzys naftowy w 1973 roku. Od ponad 50 lat Brazylia dodaje etanol z trzciny cukrowej do swojej benzyny.

Przewaga trzciny cukrowej: Brazylijski etanol z trzciny cukrowej zapewnia około 8 000–9 000 litrów etanolu z hektara rocznie. Amerykański etanol z kukurydzy zapewnia około 3 800–4 000 litrów z hektara rocznie. Trzcina cukrowa jest 5-6 razy bardziej energooszczędna w przeliczeniu na jednostkę powierzchni niż kukurydza, a jej bilans energetyczny (energia wyjściowa na jednostkę paliw kopalnych) wynosi około 8:1, w porównaniu z 1,4-2:1 dla etanolu kukurydzianego.

Jak wytwarza się etanol z trzciny cukrowej w Brazylii: Trzcina cukrowa jest miażdżona w celu uzyskania soku, który jest bezpośrednio fermentowany przez drożdże. Bagassa (włókno z miażdżonej trzciny) jest spalana w celu wytworzenia energii elektrycznej zasilającej cukrownię, dzięki czemu brazylijskie cukrownie są w dużej mierze samowystarczalne energetycznie. Etanol jest destylowany do jakości paliwowej i albo mieszany z benzyną w rafinerii, albo sprzedawany jako etanol uwodniony (E100) bezpośrednio na stacjach paliw.

Brazylijski mandat mieszania: Polityka RenovaBio (wprowadzona w 2017 r.) oraz obowiązkowy wskaźnik mieszania – obecnie 27% etanolu w benzynie (E27) – zapewniają duży rynek wewnętrzny dla etanolu. Brazylia posiada również pojazdy typu flex-fuel, które mogą pracować na dowolnej proporcji benzyny i etanolu. Ponad 85% nowych samochodów osobowych sprzedawanych w Brazylii to pojazdy flex-fuel. Oznacza to, że brazylijscy konsumenci wybierają między benzyną a etanolem uwodnionym w oparciu o cenę na dystrybutorze.

Podział na cukier i etanol: Brazylijskie cukrownie mogą przełączać produkcję między cukrem a etanolem w zależności od relatywnych cen. Gdy cukier jest drogi, cukrownie kierują więcej trzciny do produkcji cukru. Gdy etanol jest drogi w relacji do cukru, produkują więcej etanolu. Ta elastyczność tworzy ważne powiązanie cenowe między światowymi cenami cukru a brazylijską produkcją etanolu.

---

Etanol w UE: pszenica, buraki i obowiązek mieszania

Przemysł etanolu paliwowego w UE działa w oparciu o dyrektywę RED (Renewable Energy Directive, obecnie RED II i RED III), która wyznacza ogólne cele w zakresie energii odnawialnej i narzuca obowiązki mieszania poprzez krajowe plany działania państw członkowskich.

Etanol w UE jest produkowany głównie z:
– Pszenicy: Francja, Niemcy, Belgia i Holandia produkują etanol na bazie pszenicy
– Buraków cukrowych: produkt uboczny produkcji cukru z buraków cukrowych we Francji, Niemczech i Belgii
– Kukurydzy: producenci z Europy Wschodniej (Węgry, Rumunia, Słowacja) używają kukurydzy

UE produkuje około 5-6 miliardów litrów rocznie – wystarczająco dużo, aby uzyskać około 5-6% udziału w całkowitej puli benzyny w UE.

Wada kosztowa: Europejskie surowce są znacznie droższe za tonę niż kukurydza z USA czy trzcina z Brazylii. Produkcja etanolu z pszenicy w UE kosztuje zazwyczaj 0,55-0,75 euro za litr, w porównaniu z około 0,35-0,45 dolara za litr w przypadku etanolu kukurydzianego z USA. Ta różnica w kosztach ograniczyła inwestycje w moce produkcyjne etanolu w UE i uzależniła producentów unijnych od mandatów mieszania, zamiast pozwolić im na konkurencyjność cenową.

Zmiany w RED III: Zrewidowana dyrektywa w sprawie energii odnawialnej (RED III, przyjęta w 2023 r.) zakłada 29-procentowy udział energii odnawialnej w transporcie do 2030 r. i ogranicza wkład biopaliw opartych na roślinach spożywczych i paszowych do 7% końcowego zużycia energii w transporcie. Ten limit ogranicza wzrost konwencjonalnego etanolu pierwszej generacji (z upraw spożywczych) i promuje zaawansowane biopaliwa z odpadów i pozostałości.

---

Indie: najszybciej rozwijający się producent etanolu

Indie to najważniejsza historia wzrostu na globalnym rynku etanolu. Produkcja wzrosła mniej więcej trzykrotnie w latach 2020–2024, z około 1,7 miliarda litrów do około 5 miliardów litrów.

Wzrost ten był napędzany przez indyjski rządowy program Ethanol Blending Programme (EBP), który wyznaczył cel 20% domieszki etanolu w benzynie do 2025 roku (później skorygowany na lata 2025-26). Postępy:
– Sezon mieszania 2019-20: wskaźnik 5,0%
– 2021-22: 8,9%
– 2022-23: 11,5%
– 2023-24: około 14-15%

Indie wykorzystują głównie surowce na bazie trzciny cukrowej – sok z trzciny cukrowej i melasę B-heavy (produkt uboczny produkcji cukru). Moce produkcyjne etanolu z kukurydzy szybko rosną dzięki nowym zezwoleniom rządowym.

Dlaczego wzrost w Indiach ma znaczenie dla rynków globalnych: Gwałtowny wzrost krajowego zużycia etanolu w Indiach zmniejsza potrzebę importu paliwa i tworzy nowy popyt wewnętrzny na trzcinę cukrową i kukurydzę. Doprowadziło to również do pewnych dwustronnych dyskusji na temat handlu etanolem – Indie czasami importowały brazylijski etanol z trzciny cukrowej, gdy podaż krajowa była ograniczona.

Ryzyko polityczne: Program mieszania etanolu w Indiach jest ściśle powiązany z polityką sektora cukrowniczego. Gdy produkcja cukru jest niska (w latach suszy dotykającej uprawy trzciny), rząd przekierowuje mniej zasobów z cukru na etanol, co spowalnia postępy w mieszaniu. Polityka wspierania cen trzciny cukrowej i kontrola eksportu cukru również wpływają na to, ile trzciny jest kierowane do produkcji etanolu.

---

Chiny: duży producent, skupiony na rynku wewnętrznym

Chiny produkują około 4 miliardów litrów etanolu paliwowego rocznie, głównie z kukurydzy, manioku i sorgo. Przemysł ten działa w oparciu o politykę obowiązkowego 10-procentowego mieszania etanolu w wybranych prowincjach (a nie w całym kraju).

Chiński program etanolowy jest wyjątkowo nieprzewidywalny. W 2017 roku rząd ogłosił ambitny ogólnokrajowy plan E10 do 2020 roku. Cel ten został następnie złagodzony i opóźniony, gdy ceny kukurydzy w kraju wzrosły, a obawy o bezpieczeństwo żywnościowe ograniczyły popyt polityczny na kierowanie ziarna spożywczego do celów paliwowych.

Chiński program etanolowy ma zatem znaczącą skalę, ale mniej wiarygodną ścieżkę wzrostu niż programy w USA, Brazylii czy Indiach. Krajowe zużycie kukurydzy na etanol jest czynnikiem, który monitorują traderzy kukurydzy z USA, ponieważ chińska krajowa polityka kukurydziana wpływa na to, czy Chiny importują amerykańską kukurydzę.

---

Porównanie surowców: dlaczego różne kraje używają różnych wsadów

Wybór surowca jest podyktowany trzema czynnikami: przydatnością klimatyczną, kosztem surowca i polityką rządu.

Surowiec	Główne kraje	Litry etanolu/tonę	Bilans energetyczny (wyjście:wejście)	Przewaga kosztowa
Trzcina cukrowa	Brazylia, Indie, Tajlandia	~70-90 litrów	~8:1	Najtańszy w przeliczeniu na litr
Buraki cukrowe	UE (Francja, Niemcy)	~100-110 litrów	~2-3:1	Umiarkowana
Kukurydza	USA, Chiny, Kanada	~380-400 litrów/tonę	~1,4-2:1	Tani w USA; umiarkowany gdzie indziej
Pszenica	UE, Kanada	~360-380 litrów/tonę	~1,5-2:1	Wyższy koszt surowca
Maniok	Tajlandia, Chiny	~150-170 litrów/tonę	~1,5-2:1	Niski koszt w klimacie tropikalnym

Trzcina cukrowa jest najbardziej wydajnym surowcem do produkcji etanolu. Zawiera sacharozę, która fermentuje bezpośrednio bez gotowania – w przeciwieństwie do surowców skrobiowych (kukurydza, pszenica, maniok), które wymagają konwersji enzymatycznej. Trzcina cukrowa zapewnia również własną energię procesową poprzez spalanie bagassy. Ograniczenie: trzcina cukrowa rośnie tylko w klimacie tropikalnym i subtropikalnym.

Etanol z kukurydzy dominuje w USA, ponieważ: USA posiadają ogromną produkcję kukurydzy przy niskich kosztach; klimat nie jest odpowiedni dla trzciny cukrowej na skalę komercyjną poza Florydą; a wsparcie polityczne ze strony lobby rolniczego z regionu Corn Belt jest stałe od lat 70. XX wieku.

Etanol z pszenicy w Europie odzwierciedla dostępność nadwyżek produkcji pszenicy i historię unijnych dotacji rolniczych, a nie jakąkolwiek nieodłączną przewagę wydajnościową.

---

Globalne przepływy handlowe: kto eksportuje, a kto importuje

Kraj	Pozycja handlowa	Główne kierunki/pochodzenie
USA	Eksportujący nr 1 na świecie	Brazylia, Indie, UE, Kanada, Korea Południowa, Wielka Brytania
Brazylia	Eksportujący nr 2 na świecie	UE, USA, Korea Południowa, Japonia
UE	Importer netto (niektóre państwa)	Brazylia, USA
Indie	Skupione na rynku wewnętrznym; okazjonalny importer	Brazylia (przy niedoborach krajowych)
Korea Płd.	Importer netto	USA, Brazylia
Japonia	Importer netto	Brazylia, USA

USA eksportują około 4-5 miliardów litrów etanolu paliwowego rocznie, głównie do Brazylii (do ponownego mieszania w systemie flex-fuel i re-eksportu), Indii, UE i Azji. USA mają przewagę konkurencyjną w koszcie etanolu kukurydzianego, gdy kukurydza jest tania.

Brazylia eksportuje 2-4 miliardy litrów rocznie, głównie do UE (która ceni lepsze parametry węglowe etanolu z trzciny cukrowej zgodnie z kryteriami zrównoważonego rozwoju dyrektywy RED) oraz do Azji.

Relacja etanolowa Brazylia-USA jest unikalna: oba kraje są największymi producentami na świecie i jednocześnie swoimi największymi rynkami eksportowymi, ponieważ mają uzupełniające się cykle produkcji sezonowej (zbiory trzciny w Brazylii osiągają szczyt w porze suchej, kwiecień-listopad; zbiory kukurydzy w USA trwają od września do listopada przy całorocznej produkcji etanolu).

---

Etanol jako towar: kontrakty terminowe na CBOT i korelacja z cenami kukurydzy

Kontrakty terminowe na etanol CBOT (ticker: EH) są notowane na giełdzie Chicago Board of Trade należącej do CME Group. Kontrakt określa denaturowany etanol paliwowy dostarczany w Chicago.

Kluczowe specyfikacje:
– Jednostka: 29 000 galonów (około 109 756 litrów)
– Notowanie: centy amerykańskie za galon
– Miesiące dostawy: wszystkie miesiące

Najważniejszą relacją cenową w amerykańskim etanolu jest marża przetwórcza kukurydza-etanol – nazywana również ethanol crush spread. Spread ten mierzy rentowność zakupu kukurydzy, produkcji etanolu i DDGS oraz sprzedaży obu produktów.

Uproszczone obliczenie “crush margin”:
– Jeden buszel kukurydzy (56 funtów) daje około 2,8 galona etanolu + 17 funtów DDGS
– Crush margin = (2,8 × cena etanolu) + (wartość DDGS) − cena kukurydzy − koszty operacyjne

Gdy marża ta jest dodatnia, zakłady etanolowe pracują na pełnych obrotach. Gdy staje się ujemna, zakłady ograniczają produkcję lub sprzedają zabezpieczone pozycje terminowe, aby zablokować istniejące marże.

Ponieważ kukurydza stanowi około 70% zmiennych kosztów operacyjnych zakładu etanolowego, kontrakty terminowe na kukurydzę (CBOT ZC) i kontrakty terminowe na etanol (CBOT EH) są wysoce skorelowane. Skok cen kukurydzy zmniejsza marże zakładów etanolowych. Spadek cen kukurydzy lub wzrost cen etanolu (zazwyczaj napędzany wysokimi cenami benzyny) poprawia marże.

Relacja cen benzyny i etanolu: W USA cena etanolu jest silnie skorelowana z ceną benzyny, ponieważ głównym zastosowaniem etanolu jest bycie komponentem mieszanki. Gdy ceny benzyny rosną (napędzane cenami ropy naftowej), popyt na etanol rośnie, podnosząc ceny etanolu. Tworzy to trójstronną korelację: ropa naftowa → benzyna → etanol → kukurydza.

Dla profesjonalistów z rynku towarowego, którzy zaopatrują się w kukurydzę lub monitorują koszty energii, zrozumienie tej trójstronnej korelacji jest ważne dla planowania cen w przyszłości.

---

Często zadawane pytania

Dlaczego Brazylia używa trzciny cukrowej do produkcji etanolu zamiast kukurydzy?

Brazylia ma klimat tropikalny sprzyjający uprawie trzciny cukrowej na dużą skalę i nie posiada klimatu umiarkowanego wymaganego do produkcji kukurydzy na poziomie wydajności amerykańskiej. Trzcina cukrowa jest również o wiele bardziej wydajna: produkuje 5-6 razy więcej etanolu na akr niż kukurydza i wymaga mniej energii do przetworzenia. Brazylia rozwija swój przemysł etanolu z trzciny cukrowej od 1975 roku, co daje jej 50 lat infrastruktury, doświadczenia i ram politycznych. Kukurydza po prostu kosztowałaby w Brazylii więcej w przeliczeniu na litr etanolu.

Czym jest Renewable Fuel Standard i jak wspiera on etanol w USA?

Renewable Fuel Standard (RFS) to federalny program USA wymagający, aby każdego roku minimalna ilość paliw odnawialnych (w tym etanolu) była dodawana do dostaw paliw w USA. EPA ustala roczne „obowiązki dotyczące ilości odnawialnych” dla podmiotów zobowiązanych (rafinerii paliw i dystrybutorów). Stworzyło to gwarantowany minimalny popyt na etanol kukurydziany, który uzasadniał ogromne inwestycje w budowę zakładów w połowie lat 2000. Bez mandatu RFS produkcja etanolu w USA byłaby znacznie mniejsza.

Dlaczego indyjska produkcja etanolu rośnie tak szybko?

Rząd Indii wyznaczył cel 20% domieszki etanolu w benzynie w ramach swojego programu Ethanol Blending Programme (EBP). Osiągnięcie tego wymagało szybkiego zwiększenia produkcji krajowej. Rząd zapewnił zachęty do budowy zakładów etanolowych, ustalił ceny zakupu etanolu od firm naftowych i wprowadził stopniowany system cenowy, który zachęcał do produkcji z różnych surowców. W rezultacie produkcja wzrosła trzykrotnie w latach 2020–2024. Program jest również częścią strategii bezpieczeństwa energetycznego Indii – zmniejszenia zależności od importowanej ropy naftowej.

Jak ceny kukurydzy wpływają na ekonomię etanolu w USA?

Kukurydza stanowi około 70% zmiennych kosztów operacyjnych amerykańskiego zakładu etanolowego. Gdy ceny kukurydzy rosną na giełdzie CBOT, marże zakładów etanolowych są ograniczane. Jeśli ceny etanolu nie rosną proporcjonalnie (co zależy od popytu na benzynę i ekonomiki mieszania), zakłady z zablokowanymi zakupami kukurydzy mogą tracić pieniądze. Z kolei, gdy ceny kukurydzy spadają, marże zakładów poprawiają się, a ekonomika produkcji jest atrakcyjna. Marża “crush spread” kukurydza-etanol jest standardową miarą rentowności zakładu etanolowego, monitorującą tę relację w sposób ciągły.

Czy kraje mogą swobodnie eksportować etanol?

Nie zawsze. Handel etanolem paliwowym napotyka na cła i bariery techniczne na niektórych rynkach. Brazylia i USA wynegocjowały porozumienie o zerowej stawce celnej dla kontyngentu brazylijskiego etanolu wchodzącego na rynek USA. UE stosuje 6,5% cło przywozowe na etanol. Indie okresowo ograniczały lub zachęcały do importu w zależności od podaży krajowej. Barierą techniczną, która najbardziej wpływa na handel, jest wymóg dotyczący tego, czy etanol jest denaturowany, bezwodny czy uwodniony – specyfikacje różnią się w zależności od kraju i nie wszystkie klasy mogą być stosowane zamiennie.

Co dzieje się z produktami ubocznymi produkcji etanolu?

Głównym produktem ubocznym produkcji etanolu z kukurydzy jest DDGS (suszone wywar gorzelniany z rozpuszczalnikami) – pasza dla zwierząt o wysokiej zawartości białka. Standardowy zakład etanolu z kukurydzy produkuje około 17 funtów DDGS z buszla kukurydzy. USA eksportują znaczne ilości DDGS do Chin, Korei Południowej, Meksyku i innych krajów, gdzie konkuruje on ze śrutą sojową jako źródło białka. Przychody z DDGS są ważną częścią ekonomii zakładu etanolowego – obliczenie marży “crush spread” obejmuje wartość DDGS.

---

Kluczowe wnioski

• USA i Brazylia wspólnie produkują około 83% światowego etanolu paliwowego; USA wykorzystują kukurydzę w ramach Renewable Fuel Standard, Brazylia używa trzciny cukrowej w ramach długoletnich mandatów mieszania.
• Trzcina cukrowa jest 5-6 razy bardziej energooszczędna w przeliczeniu na akr niż kukurydza w produkcji etanolu, co daje Brazylii fundamentalną przewagę kosztową i wydajnościową.
• Indie są najszybciej rozwijającym się znaczącym producentem etanolu, mniej więcej trzykrotnie zwiększając produkcję w latach 2020–2024 w ramach programu Ethanol Blending Programme, zakładającego 20% domieszki do 2025-26 roku.
• UE produkuje etanol z pszenicy i buraków cukrowych po wyższych kosztach niż konkurenci z USA czy Brazylii, opierając się na mandatach dyrektywy Renewable Energy Directive, a nie na konkurencyjnej ekonomii produkcji.
• Kontrakty terminowe na etanol CBOT (ticker EH) i kontrakty terminowe na kukurydzę CBOT (ZC) są silnie skorelowane – kukurydza stanowi ~70% zmiennych kosztów amerykańskiego zakładu etanolowego, przez co zmiany cen kukurydzy bezpośrednio wpływają na marże zakładów.
• USA są największym eksporterem etanolu na świecie; Brazylia jest drugą; oba kraje są również dla siebie ważnymi klientami eksportowymi, biorąc pod uwagę uzupełniające się cykle produkcji sezonowej.
• Trójstronna korelacja między cenami ropy naftowej, cenami benzyny oraz cenami kukurydzy/etanolu oznacza, że profesjonaliści z branży towarowej monitorujący którykolwiek z tych rynków muszą rozumieć wszystkie trzy.
• Chiny produkują znaczne ilości etanolu, ale ich program polityczny jest niespójny, co sprawia, że wzrost jest mniej przewidywalny niż w USA, Brazylii czy Indiach.

Powiązane Lektury

Aby pogłębić wiedzę na tematy omówione w tym artykule, zapoznaj się z tymi powiązanymi przewodnikami: the grain that supplies most of the world's starch-based alcohol i the cane industry that produces both sweetener and biofuel.