Rynek śruty sojowej: zastosowania, handel światowy i czynniki wpływające na cenę

Definicja śruty sojowej
Śruta sojowa to bogaty w białko produkt uboczny powstający w procesie tłoczenia nasion soi w celu ekstrakcji oleju sojowego. Zawiera 44–48% białka surowego i jest najważniejszym składnikiem białkowym w paszach dla zwierząt na świecie — stosowanym w żywieniu drobiu, trzody chlewnej, bydła, w akwakulturze oraz w karmach dla zwierząt domowych. Cenę wyznaczają głównie kontrakty terminowe na śrutę sojową na giełdzie CBOT (ticker ZM, kontrakty typu 100 short-ton), a jest ona ściśle powiązana z produkcją soi w Ameryce Południowej, marżą przerobową (crush spread) oraz popytem ze strony chińskiego sektora hodowlanego.

---

Spis treści

1. Czym jest śruta sojowa i dlaczego jest ważna
2. Proces tłoczenia: jak powstaje śruta
3. Klasy zawartości białka: 44% vs 48%
4. Marża przerobowa (crush spread): związek z cenami soi
5. Handel światowy: Argentyna dominuje w eksporcie
6. Co wpływa na cenę śruty sojowej
7. Kontrakty terminowe CBOT na śrutę sojową (ZM)
8. Najczęściej zadawane pytania
9. Kluczowe wnioski

---

Czym jest śruta sojowa i dlaczego jest ważna

Śruta sojowa jest najważniejszym na świecie składnikiem białkowym wykorzystywanym w paszach dla zwierząt gospodarskich i drobiu. Nie jest to produkt przeznaczony do bezpośredniego spożycia przez ludzi — jest to surowiec, który karmi zwierzęta, które z kolei trafiają na nasze stoły.

Każdy kilogram przemysłowo wyprodukowanego mięsa drobiowego, wieprzowego, ryb z hodowli czy wołowiny wymaga zastosowania śruty sojowej w dawce pokarmowej, w ilościach zależnych od gatunku zwierzęcia i etapu produkcji. Brojlery — najefektywniej przetwarzające śrutę sojową na białko jadalne — zużywają około 1,8–2,2 kg paszy (zawierającej zazwyczaj 20–25% śruty sojowej) na 1 kg przyrostu masy ciała.

Ta kluczowa rola w hodowli zwierząt oznacza, że rynki śruty sojowej są ściśle powiązane z:
– Cyklami produkcji zwierzęcej i drobiarskiej
– Produkcją wieprzowiny w Chinach (największy rynek wieprzowiny na świecie)
– Wzrostem popytu na żywność w gospodarkach wschodzących, w miarę urbanizacji społeczeństw i zwiększania spożycia białka zwierzęcego w dietach

Globalne zużycie śruty sojowej wynosi około 240–260 milionów ton rocznie, co czyni ją zdecydowanie najczęściej spożywaną śrutą białkową na świecie — rynek ten jest około trzy do czterech razy większy niż rynek śruty rzepakowej.

Śruta sojowa jest sprzedawana w dwóch formach fizycznych:
– Granulat (pellet): śruta sprasowana w małe cylindry, łatwiejsza w obsłudze i mniej pyląca. Preferowana w transporcie masowym.
– Śruta sypka (mączka): drobny proszek, trudniejszy w obsłudze, ale czasami preferowany w określonych systemach mieszania pasz.

---

Proces tłoczenia: jak powstaje śruta

Śruta sojowa nie jest głównym produktem rolnym — jest produktem ubocznym przetwarzania. Śruty nie można uprawiać; trzeba ją uzyskać w procesie tłoczenia nasion soi.

Proces tłoczenia w dużym komercyjnym zakładzie przetwórstwa soi wygląda następująco:

Krok 1 — Czyszczenie i przygotowanie

Dostarczona soja jest czyszczona w celu usunięcia zanieczyszczeń (łodyg, ziemi, kamieni, uszkodzonych ziaren). Następnie ziarna są rozkruszane przez walce, a łupiny (zewnętrzna okrywa nasienna) są usuwane i separowane. Łupiny są suszone i sprzedawane oddzielnie jako składnik paszowy o niższej zawartości białka (łuska sojowa).

Krok 2 — Płatkowanie

Rozkruszone i pozbawione łupin kawałki ziarna są kondycjonowane parą wodną w celu zmiękczenia, a następnie przepuszczane przez walce płatkujące, gdzie tworzone są cienkie płatki (o grubości około 0,3 mm). Te cienkie płatki drastycznie zwiększają powierzchnię właściwą, co jest kluczowe dla efektywnej ekstrakcji oleju w kolejnym kroku.

Krok 3 — Ekstrakcja rozpuszczalnikiem

Płatki sojowe są transportowane przez ciągły ekstraktor, gdzie heksan (rozpuszczalnik węglowodorowy) przepłukuje płatki, rozpuszczając olej. Mieszanina oleju i heksanu (zwana miscella) jest separowana i destylowana w celu odzyskania oleju i rozpuszczalnika. Heksan jest odzyskiwany do ponownego użycia.

To, co pozostaje po ekstrakcji, to wytłoki — stały składnik bogaty w białko, z którego usunięto większość oleju. Zawiera on około 48% białka surowego (w masie suchej) i zatrzymuje pewną ilość rozpuszczalnika heksanowego.

Krok 4 — Odrozpuszczalnikowanie i opiekanie (toasting)

Wytłoki przechodzą przez urządzenie do odrozpuszczalnikowania i opiekania (DT) — zbiornik, w którym używa się pary wodnej do odparowania i usunięcia resztek heksanu oraz jednoczesnego „opiekania” śruty. Opiekanie:
– Niszczy inhibitory trypsyny (naturalne związki w soi, które upośledzają trawienie białka u zwierząt)
– Redukuje aktywność ureazy (kolejny czynnik antyżywieniowy)
– Usuwa pozostałości heksanu
– Nadaje gotowej śrucie charakterystyczny brązowy kolor i lekko orzechowy zapach

Krok opiekania jest krytyczny. Śruta niedopieczona zatrzymuje czynniki antyżywieniowe i pogarsza wyniki produkcyjne zwierząt. Śruta przegrzana ma ograniczoną dostępność aminokwasów (lizyny). Kontrola procesu w urządzeniu DT jest kluczowym punktem jakościowym w tłoczniach.

Krok 5 — Mielenie, chłodzenie i granulowanie

Opieczona śruta jest mielona do uzyskania jednolitej wielkości cząstek, chłodzona i pakowana w worki lub ładowana luzem. Jeśli wymagany jest granulat, śruta jest prasowana przez matrycę. Gotowym produktem jest śruta sojowa zgodna ze specyfikacją, gotowa do sprzedaży producentom pasz i hodowcom.

Produkt uboczny: olej

Olej sojowy — drugi główny produkt — jest rafinowany w celu uzyskania jadalnego oleju roślinnego do gotowania i produkcji żywności lub do produkcji biodiesla. Oba produkty (śruta i olej) są sprzedawane, a ich łączna wartość decyduje o tym, czy tłoczenie jest opłacalne (marża przerobowa — crush spread).

---

Klasy zawartości białka: 44% vs 48%

Najważniejszym rozróżnieniem handlowym w przypadku śruty sojowej jest zawartość białka.

Śruta z 44% białka surowego (“śruta 44%” lub “z dodatkiem łuski”)

Ta klasa posiada z powrotem dodaną łuskę w kontrolowanej ilości po procesie ekstrakcji lub powstała z ziarna, które nie zostało całkowicie pozbawione łupin. Dodatkowy materiał z łusek rozcieńcza zawartość białka. Śruta 44% jest standardową klasą stosowaną w większości dawek pokarmowych dla zwierząt gospodarskich, ponieważ jest nieco tańsza i sprawdza się dobrze w przypadku większości zwierząt.

W handlu śruta 44% (nazywana czasem “hi-pro 44”, aby odróżnić ją od jeszcze niższych klas) jest najczęściej handlowanym produktem masowym. Kontrakty terminowe CBOT na śrutę sojową (ZM) historycznie rozliczane były w ekwiwalencie 44% białka.

Śruta z 48% białka surowego (“hi-pro” lub “ekstrahowana rozpuszczalnikiem”)

Ta klasa wykorzystuje całkowicie pozbawione łupin ziarna soi, co skutkuje wyższą zawartością białka (około 47,5–48,5%). Uzyskuje ona premię cenową w wysokości 20–40 USD/tonę względem śruty 44% na większości rynków. Śruta 48% jest preferowana w wysokowydajnych dawkach pokarmowych dla drobiu (diety brojlerów i niosek), gdzie maksymalizacja efektywności białka ma znaczenie, oraz w akwakulturze, gdzie zapotrzebowanie na białko w jednostce paszy jest wyższe niż w przypadku drobiu czy świń.

Uwaga dotycząca „białka surowego”:

Białko surowe mierzone jest metodą Kjeldahla lub Dumasa — polega to na pomiarze zawartości azotu i pomnożeniu jej przez współczynnik konwersji. Nie mierzy to bezpośrednio dostępności aminokwasów. Profil aminokwasowy śruty sojowej (dużo lizyny, metionina nieco ograniczona) jest śledzony oddzielnie przez żywieniowców jako „aminokwasy strawne” i nie jest w pełni odzwierciedlony w procencie białka surowego.

---

Marża przerobowa (crush spread): związek z cenami soi

Ceny śruty sojowej nie można zrozumieć w oderwaniu od marży przerobowej (crush spread) — relacji między kosztami zakupu soi a wartością sprzedaży produktów (śruty i oleju).

Formuła marży przerobowej:

Tłocznia przyjmuje soję i produkuje śrutę oraz olej. Standardowy przelicznik na giełdzie CBOT to:
– 1 buszel soi (56 funtów) → około 44 funtów śruty + 11 funtów oleju (z uwzględnieniem strat procesowych)

Marża przerobowa = Wartość śruty + Wartość oleju − Koszt soi − Koszty przetwórstwa

Jeśli marże są dodatnie i atrakcyjne, tłocznie pracują z dużą wydajnością, przetwarzając więcej soi na śrutę i olej — co zwiększa podaż śruty i może obniżać jej ceny, jednocześnie zmniejszając podaż soi i wspierając jej ceny.

Jeśli marże stają się ujemne (soja zbyt droga w stosunku do śruty i oleju), tłocznie ograniczają moce przerobowe — zmniejszając podaż śruty i wspierając jej ceny, przy jednoczesnym ograniczeniu popytu na soję.

Ta relacja oznacza, że ceny śruty sojowej są częściowo funkcją:
1. Bezpośredniego popytu na śrutę sojową (od wytwórców pasz i hodowców)
2. Popytu na olej sojowy (który napędza aktywność tłoczeniową niezależnie od popytu na śrutę)
3. Podaży i ceny soi (która jest kosztem wejściowym, który tłocznie muszą pokryć)

W latach 2022-23, kiedy amerykański standard paliw odnawialnych (Renewable Fuel Standard) zachęcał do zwiększonej produkcji biodiesla i odnawialnego oleju napędowego (HVO), popyt na olej sojowy gwałtownie wzrósł — napędzając marże przerobowe nawet wtedy, gdy popyt na śrutę nie był głównym motorem. Ta napędzana olejem aktywność tłoczeniowa zwiększyła produkcję śruty i wywarła presję na ceny śruty od strony podażowej.

---

Handel światowy: Argentyna dominuje w eksporcie

Geografia produkcji i eksportu śruty sojowej znacznie różni się od geografii produkcji soi.

Kluczowe rozróżnienie: USA, Brazylia i Argentyna to trzej najwięksi producenci soi, ale USA i Brazylia eksportują głównie surową soję, podczas gdy Argentyna eksportuje głównie przetworzoną śrutę i olej sojowy.

Odzwierciedla to argentyńską politykę handlową. Argentyna nakłada podatki eksportowe, które są niższe na przetworzone produkty sojowe (śrutę i olej) niż na surową soję — co stanowi fiskalną zachętę do tłoczenia w kraju, zamiast eksportowania ziaren. Ta polityka uczyniła Argentynę dominującym światowym eksporterem śruty sojowej.

Główni eksporterzy śruty sojowej:

Kraj	Roczny wolumen eksportu (ok.)	Główni odbiorcy
Argentyna	28–33 mln ton	UE, Azja Południowo-Wschodnia, Bliski Wschód
Brazylia	15–18 mln ton	UE, Tajlandia, Wietnam, Indonezja
Stany Zjednoczone	12–15 mln ton	Filipiny, Meksyk, Kanada
Paragwaj, Indie	1–3 mln ton każdy	Odbiorcy regionalni

UE jako dominujący importer

Unia Europejska importuje około 18–22 mln ton śruty sojowej rocznie — co czyni ją zdecydowanie największym rynkiem importowym śruty sojowej na świecie. Europejskie sektory hodowli zwierząt i drobiu (Holandia, Niemcy, Hiszpania, Dania) są silnie uzależnione od śruty sojowej jako składnika białkowego paszy. Pomimo trwających debat na temat zrównoważonego rozwoju, wylesiania w Brazylii i obaw dotyczących GMO, UE pozostaje strukturalnie uzależniona od importu śruty sojowej z Ameryki Południowej.

Inni znaczący importerzy:

Indonezja, Tajlandia, Wietnam i Filipiny są znaczącymi importerami śruty sojowej w Azji Południowo-Wschodniej. Meksyk importuje znaczące ilości amerykańskiej śruty sojowej dla swojego dużego sektora brojlerów. Japonia importuje śrutę sojową dla sektora drobiarskiego i akwakultury.

---

Co wpływa na cenę śruty sojowej

1. Cykle upraw w Ameryce Południowej (dominujący czynnik)

Brazylia i Argentyna razem produkują około 50–55% światowej soi. Ich cykle produkcyjne — siew w październiku-listopadzie, zbiory w lutym-kwietniu — tworzą sezonowy cykl dostępności soi, który przekłada się na śrutę.

Kiedy w Argentynie występują warunki suszy wywołane zjawiskiem La Niña (jak w latach 2021-22 i ponownie w 2023), produkcja soi w Argentynie załamuje się — ograniczając aktywność tłoczeniową, zmniejszając podaż eksportową śruty i powodując gwałtowne skoki światowych cen. Argentyńska susza w 2022 roku spowodowała spadek produkcji soi z normalnego poziomu ~43–47 mln ton do około 22 mln ton — była to 50-procentowa klęska urodzaju, która doprowadziła ceny śruty sojowej do wieloletnich maksimów.

2. Marża przerobowa i polityka dotycząca nasion oleistych

Jak wyjaśniono powyżej, amerykańska polityka biopaliwowa (Renewable Fuel Standard) wpływa na popyt na olej sojowy, co wpływa na aktywność tłoczeniową, co z kolei wpływa na podaż śruty. Gdy popyt na olej stymuluje tłoczenie, więcej śruty trafia na rynek jako produkt uboczny. Gdy aktywność tłoczeniowa zwalnia, podaż śruty maleje.

3. Popyt ze strony chińskiego sektora hodowlanego

Chiński sektor produkcji wieprzowiny — największy na świecie — jest głównym konsumentem śruty sojowej. Po tym, jak afrykański pomór świń (ASF) zdziesiątkował pogłowie świń w Chinach w latach 2018-19 (zabijając około 40–50% chińskich świń), popyt na śrutę sojową w Chinach gwałtownie spadł. W miarę odbudowy chińskiego pogłowia w latach 2020-22, popyt na śrutę sojową odżył, co doprowadziło do ograniczenia światowej podaży.

Cykle produkcji wieprzowiny w Chinach są kluczową zmienną popytową dla światowych cen śruty sojowej. Ogniska ASF, które nadal okresowo dotykają chińskie stada świń, pozostają ryzykiem dla chińskiego popytu na śrutę.

4. Alternatywne źródła białka paszowego

Śruta sojowa konkuruje z innymi wysokobiałkowymi składnikami paszowymi: śrutą rzepakową, śrutą słonecznikową, mączką rybną, DDGS (wywar gorzelniany, produkt uboczny produkcji etanolu z kukurydzy) oraz białkiem grochu. Gdy ceny śruty sojowej są wysokie w stosunku do alternatyw, producenci pasz dokonują substytucji. To nakłada częściowy sufit na wzrost cen śruty sojowej, zanim uruchomi się mechanizm substytucji.

5. Raporty USDA WASDE i CONAB

Publikowany co miesiąc raport USDA World Agricultural Supply and Demand Estimates (WASDE) oraz miesięczne prognozy CONAB (brazylijska agencja podaży i popytu) są głównymi raportami poruszającymi rynek soi i śruty sojowej. Niespodzianki w prognozach produkcji lub zapasów końcowych powodują natychmiastowe ruchy cen na giełdach terminowych.

---

Kontrakty terminowe CBOT na śrutę sojową (ZM)

Kontrakty terminowe na śrutę sojową na giełdzie CBOT (ticker ZM) są światowym benchmarkiem cenowym dla śruty sojowej.

Specyfikacja kontraktu:
– Giełda: Chicago Board of Trade (CBOT), CME Group
– Instrument bazowy: Śruta sojowa, minimum 44% białka surowego
– Wielkość kontraktu: 100 short tons (około 91 ton metrycznych)
– Notowanie ceny: dolary amerykańskie za short ton
– Dostawa: Zatwierdzone obiekty w Chicago, Burns Harbor (Indiana), Toledo oraz inne punkty zatwierdzone przez CBOT
– Miesiące kontraktowe: styczeń, marzec, maj, lipiec, sierpień, wrzesień, październik, grudzień

Kontrakty terminowe na śrutę sojową należą do najaktywniej handlowanych kontraktów na surowce rolnicze na świecie. Kontrakt ZM jest wystarczająco płynny, aby był skutecznie wykorzystywany przez komercyjne podmioty zabezpieczające się przed ryzykiem (hedgers) — wytwórnie pasz, hodowcy zwierząt i tłocznie soi są aktywnymi uczestnikami.

Kompleks ZS-ZM-ZL

Kontrakty na soję (ZS), śrutę sojową (ZM) i olej sojowy (ZL) tworzą tzw. „soy complex” — trzy powiązane kontrakty, które notowane są razem. Relacje cenowe między nimi ucieleśniają marżę przerobową. Gdy cena ZM rośnie w stosunku do ZS (szerszy spread śruta-ziarno), marże tłoczeniowe rosną, a przetwórcy mogą zwiększać moce przerobowe. Gdy cena ZS rośnie w stosunku do sumy ZM i ZL (zwężanie marż), tłocznie ograniczają produkcję.

Prognozy pogody dla Argentyny na okres wegetacyjny od listopada do lutego należą do informacji najbardziej wpływających na rynek w całym „soy complex”, bezpośrednio wpływając na ceny ZS, ZM i ZL poprzez oczekiwane zmiany w podaży.

---

Najczęściej zadawane pytania

Czy śruta sojowa to to samo co mąka sojowa?

Nie. Mąka sojowa jest składnikiem spożywczym wytwarzanym przez mielenie całych prażonych ziaren soi — zachowuje większość oleju i jest stosowana w wypiekach, suplementach białkowych i produktach spożywczych. Śruta sojowa jest składnikiem paszowym produkowanym poprzez ekstrakcję rozpuszczalnikiem — większość oleju jest usuwana. Mąka sojowa zawiera więcej tłuszczu i ma niższą zawartość białka niż ekstrahowana śruta sojowa. Są to różne produkty wytwarzane w różnych procesach na różne rynki.

Dlaczego Argentyna tak dominuje w eksporcie śruty sojowej?

Głównym powodem jest argentyńska polityka handlowa. Argentyna opodatkowuje eksport soi wyższą stawką niż eksport śruty i oleju sojowego, co zachęca do tłoczenia krajowego, a nie eksportu surowego ziarna. Argentyński przemysł tłoczeniowy — największy pod względem zainstalowanej mocy na świecie — jest skoncentrowany wokół Rosario, dokąd surowiec dostarczany jest systemem rzecznym Paraná z centralnej i zachodniej Argentyny. W dobrym roku Argentyna przerabia ponad 35 mln ton soi, głównie w celu eksportu śruty i oleju.

Co stało się z cenami śruty sojowej podczas suszy w Argentynie w 2022 roku?

Argentyńska produkcja soi spadła z około 43-44 mln ton w 2021 roku do około 22 mln ton w 2022 roku — była to jedna z najgorszych susz w historii argentyńskiej soi. Argentyński eksport śruty sojowej gwałtownie spadł. Ceny ZM na CBOT wzrosły z około 350-380 USD/short ton w połowie 2021 roku do około 500 USD/short ton w połowie 2022 roku, gdy światowi nabywcy desperacko poszukiwali alternatywnych dostaw z Brazylii i USA, a popyt ze strony odbudowujących się chińskich stad świń zwiększył presję.

Jak wytwórcy pasz wykorzystują kontrakty terminowe na śrutę sojową do zabezpieczenia ryzyka?

Wytwórnia pasz, która zawarła kontrakt na dostawę paszy dla drobiu po stałej cenie na kolejne 6 miesięcy, stoi przed ryzykiem kosztów surowców — jeśli ceny śruty sojowej wzrosną, jej marża zostanie ograniczona. Aby się zabezpieczyć, wytwórnia kupuje kontrakty terminowe ZM na miesiące, w których musi zaopatrzyć się w śrutę. Jeśli ceny śruty wzrosną, kontrakty terminowe zyskują na wartości, kompensując wyższy fizyczny koszt zakupu. Jeśli ceny spadną, pozycja kontraktów terminowych traci na wartości, ale fizyczny zakup wytwórni jest tańszy. Hedging pozwala zablokować znaną bazę kosztową.

Co to jest śruta sojowa “high-pro”?

Śruta sojowa „high-pro” (wysokobiałkowa) zazwyczaj odnosi się do klasy 48% białka surowego, produkowanej z całkowicie pozbawionych łupin nasion soi. Odróżnia się ona od standardowej śruty 44% (która jest specyfikacją kontraktu CBOT) wyższą zawartością białka, co czyni ją preferowaną w wysokowydajnych dawkach dla drobiu i w akwakulturze. Klasa 48% uzyskuje premię, która zmienia się wraz z ogólnymi warunkami rynkowymi.

Czy śruta sojowa posiada certyfikaty zrównoważonego pozyskania?

Tak. Istnieją certyfikaty Round Table on Responsible Soy (RTRS) oraz ProTerra dla śruty sojowej produkowanej bez wylesiania, z możliwością śledzenia pochodzenia aż do poziomu gospodarstwa. Rozporządzenie UE w sprawie wylesiania (EUDR), które zaczęło wchodzić w życie w latach 2025-2026, wymaga od importerów produktów sojowych (w tym śruty sojowej) weryfikacji, czy ich łańcuchy dostaw nie są powiązane z wylesianiem po 2020 roku. To zmienia wymagania dotyczące dokumentacji łańcucha dostaw dla europejskich importerów śruty sojowej.

---

Kluczowe wnioski

• Śruta sojowa to bogaty w białko produkt uboczny tłoczenia soi — najważniejszy na świecie składnik białkowy pasz dla zwierząt, spożywany w ilości około 240–260 milionów ton rocznie.
• Proces tłoczenia obejmuje czyszczenie, rozkruszanie, usuwanie łupin, płatkowanie, ekstrakcję rozpuszczalnikiem (heksanem), odrozpuszczalnikowanie/opiekanie i granulowanie — śruta sojowa jest produktem przemysłowym, a nie surowym towarem rolnym.
• Dwie główne klasy białkowe to 44% białka surowego (standard, najczęściej handlowana) oraz 48% białka surowego („hi-pro”, preferowana w paszach dla drobiu i akwakultury), przy czym klasa 48% uzyskuje premię rzędu 20–40 USD/tonę.
• Marża przerobowa (crush spread) — wartość śruty plus oleju minus koszt soi i przetwórstwa — determinuje opłacalność tłoczenia i jest głównym ogniwem łączącym ceny śruty sojowej z dynamiką rynku soi.
• Argentyna jest dominującym na świecie eksporterem śruty sojowej (28–33 mln ton rocznie), co wynika z polityki handlowej zachęcającej do krajowego tłoczenia zamiast eksportu surowych ziaren. UE jest największym importerem na świecie.
• Czynniki cenowe obejmują warunki upraw w Ameryce Południowej (zwłaszcza susze w Argentynie), marżę przerobową i politykę biopaliwową, cykle popytu na zwierzęta w Chinach oraz dostępność alternatywnych białek.
• Kontrakty terminowe CBOT na śrutę sojową (ZM, kontrakty 100 short-ton) są globalnym punktem odniesienia cenowego i są wykorzystywane przez wytwórnie pasz, tłocznie i hodowców do zabezpieczania ryzyka cenowego śruty.
• Dla specjalistów ds. logistyki, śruta sojowa transportowana jest masowcami na trasach Argentyna/Brazylia – Europa oraz Ameryka Południowa – Azja, przy czym kompleks portowy Rosario w Argentynie (nad rzeką Paraná) jest najważniejszym pojedynczym punktem pochodzenia światowego eksportu śruty sojowej.

Powiązane Lektury

Aby pogłębić wiedzę na tematy omówione w tym artykule, zapoznaj się z tymi powiązanymi przewodnikami: the upstream stages from planting to crushing, the co-product that determines crush margins alongside meal i the livestock market where meal demand ultimately originates.