Emissions Trading Scheme Explained: Ano Ito, Paano Ito Gumagana at Ano ang Kahulugan Nito para sa Global Trade

Kahulugan ng emissions trading scheme
Ang emissions trading scheme (ETS) — na tinatawag ding cap-and-trade system — ay isang mekanismong nakabase sa merkado para sa pagbabawas ng greenhouse gas emissions. Ang isang gobyerno o awtoridad ay nagtatakda ng limitasyon (ang cap) sa kabuuang CO2 emissions mula sa mga sakop na sektor. Ang mga kumpanya ay tumatanggap o bumibili ng mga allowances upang masakop ang kanilang mga emisyon. Ang mga naglalabas ng mas kaunti ay maaaring magbenta ng sobra nilang allowances; ang mga naglalabas naman ng mas marami ay kailangang bumili ng karagdagan. Ang EU Emissions Trading System (EU ETS) ang pinakamalaking carbon market sa mundo, na sumasakop sa kuryente, mabigat na industriya, aviation, at maritime shipping.

---

Talaan ng Nilalaman

1. Paano Gumagana ang Cap-and-Trade System
2. Ang EU ETS: Ang Pinakamalaking Carbon Market sa Mundo
3. EU Allowances (EUAs): Ang Tradeable Instrument
4. Kasaysayan ng Phase at ang Pagbagsak ng Presyo ng EUA
5. Mga Sektor na Sakop: Power, Industry, Aviation, Maritime
6. Maritime Shipping: Pagsama sa ETS mula 2024
7. Paano Ipinapasa ng Shipping Lines ang Gastos sa ETS sa Freight Rates
8. Ang UK ETS: Pagkakaiba Pagkatapos ng Brexit
9. CBAM: Ang Carbon Border Adjustment Mechanism
10. Mga Madalas Itanong (FAQ)
11. Mga Pangunahing Punto

---

Paano Gumagana ang Cap-and-Trade System

Ang isang emissions trading scheme ay may tatlong gumagalaw na bahagi: isang cap, mga allowance, at isang trading market.

Ang cap ay ang kabuuang dami ng CO2 (at iba pang greenhouse gases) na pinapayagang ilabas ng lahat ng sakop na kumpanya sa loob ng isang takdang panahon. Itinatakda ito ng gobyerno at binabawasan sa paglipas ng panahon. Taon-taon, bumababa ang cap. Ito ang lumilikha ng presyur para bawasan ang emisyon — mayroong limitado at paliit na bilang ng permiso para mag-polusyon.

Ang mga Allowance (tinatawag ding permits o credits) ay kumakatawan sa karapatang maglabas ng isang tonelada ng CO2 equivalent. Ang mga kumpanya ay tumatanggap ng tiyak na bilang nang libre (allocation) o binibili ang mga ito sa mga auction ng gobyerno. Sa pagtatapos ng bawat compliance year, dapat isuko ng bawat kumpanya ang sapat na allowance para sa kanilang aktwal na emisyon. Kung ang isang kumpanya ay naglabas ng 1,000 tonelada ng CO2, kailangan nitong magsumite ng 1,000 allowances.

Ang trading market ay nagpapahintulot sa mga allowance na lumipat sa pagitan ng mga kumpanya. Ang isang kumpanya na nagbawas ng emisyon sa pamamagitan ng efficiency improvements o investment sa malinis na enerhiya ay magkakaroon ng labis na allowance na hindi nito kailangan — maaari nila itong ibenta. Ang kumpanyang nahihirapang magbawas ng emisyon ay maaaring bumili ng karagdagang allowance para masakop ang aktwal na output nito. Ang presyo ng mga allowance — na itinatakda ng supply at demand sa merkado — ay nagbibigay ng financial signal. Kapag mataas ang presyo, mas malakas ang insentibo ng mga kumpanya na mamuhunan sa pagbabawas ng emisyon. Kapag mababa ito, maaaring hindi cost-competitive ang pagbabawas ng emisyon kumpara sa simpleng pagbili ng mga allowance.

Ang ganda ng sistemang ito: hindi idinidikta ng gobyerno kung paano magbabawas ng emisyon ang mga kumpanya. Pinipili ng mga kumpanya ang pinakamurang opsyon sa pagbabawas, at mahusay na ibinabahagi ng merkado ang abatement sa buong ekonomiya.

---

Ang EU ETS: Ang Pinakamalaking Carbon Market sa Mundo

Ang EU Emissions Trading System ay nagsimulang gumana noong 2005 sa ilalim ng EU Directive 2003/87/EC. Ito ang kauna-unahang malakihang international carbon market sa mundo at nananatiling pinakamalaki.

Sakop ng EU ETS ang humigit-kumulang 10,000 pasilidad sa buong EU pati na ang Norway, Iceland, at Liechtenstein. Ang mga pasilidad na ito — mga power station, steel plant, cement kiln, glass furnace, paper mill, aluminium smelter, aviation operator, at (mula 2024) mga shipping company — ay sama-samang bumubuo sa humigit-kumulang 40% ng kabuuang greenhouse gas emissions ng EU.

Gumagana ang sistema sa mga phase:

Phase	Panahon	Mga Pangunahing Tampok
Phase 1	2005-2007	Pilot phase. Sobrang dami ng free allowances. Bumagsak ang presyo ng EUA sa halos zero.
Phase 2	2008-2012	Naka-align sa commitment period ng Kyoto Protocol. Pinababa ng krisis pinansyal ang industrial emissions, lumala ang problema sa oversupply.
Phase 3	2013-2020	Paglipat mula sa libreng allocation patungo sa auctioning (80%+ ng allowances sa sektor ng kuryente). EU-wide cap (hindi national).
Phase 4	2021-2030	Pinalakas na trajectory ng pagbabawas ng cap (2.2% bawat taon hanggang 2024, pagkatapos ay 4.3%/taon mula 2024 pataas). Pagsama ng maritime shipping.

Ang pagbabawas ng cap sa EU ETS ang pangunahing mekanismo na nagtutulak sa pangmatagalang pagbawas ng emisyon. Habang lumiliit ang cap, tumataas ang kakulangan ng mga allowance, na sumusuporta sa presyo ng EUA.

---

EU Allowances (EUAs): Ang Tradeable Instrument

Ang isang EU Allowance (EUA) ang pangunahing yunit ng EU ETS: ang karapatang maglabas ng isang tonelada ng CO2 equivalent. Ang mga EUA ay:

• I-ina-auction ng mga miyembrong estado ng EU sa mga energy exchange platform (pangunahin ang EEX sa Leipzig at ICE Futures Europe sa London)
• I-inakalakal sa mga secondary market sa pamamagitan ng ICE Futures Europe (ang pangunahing futures market), EEX, at over-the-counter broker markets
• I-inililipat/Isinusuko taun-taon ng mga sakop na kumpanya tuwing Abril 30, na sumasakop sa emisyon ng nakaraang taon

Ang ICE EUA futures contract (ticker: C) ang pinaka-liquid na carbon futures instrument sa mundo. Nagkakalakalan ito sa mga lot na 1,000 EUA (1,000 tonelada ng CO2) at may mga aktibong kontrata para sa spot settlement, Disyembre ng kasalukuyang taon, at ilang forward years.

Kasaysayan ng presyo ng EUA:

Panahon	Saklaw ng Presyo ng EUA	Pangunahing Driver
Phase 1 (2005-07)	€0-30/tonelada, bagsak sa ~€0	Over-allocation; walang banking sa pagitan ng mga phase
Phase 2 (2008-12)	€5-30/tonelada, bagsak sa ~€3-5	Over-allocation, krisis pinansyal na nagpababa ng emisyon
Phase 3 start (2013)	~€5-8/tonelada	Dominante pa rin ang structural oversupply
2018-2019 recovery	€15-25/tonelada	Inanunsyo ang pagpapatupad ng Market Stability Reserve (MSR)
2021 surge	€30-55/tonelada	Pagbawi ng demand pagkatapos ng COVID, mas mahigpit na cap, kamalayan sa energy transition
2022-2023 peak	€80-100/tonelada	Krisis sa enerhiya, paglipat mula gas patungong coal sa sektor ng kuryente
2024 range	€50-75/tonelada	Pagwawasto pagkatapos ng peak; kawalan ng katiyakan sa polisiya tungkol sa Phase 4

Ang pinakamahalagang structural reform ay ang pagpapakilala ng Market Stability Reserve (MSR) noong 2019. Awtomatikong inaalis ng MSR ang mga sobrang allowance sa sirkulasyon kapag ang kabuuang bilang ay lumampas sa threshold, at ibinabalik ang mga ito kapag bumaba ang sobra sa mas mababang threshold. Pinipigilan ng mekanismong ito ang oversupply na nagpabagsak sa mga presyo ng Phase 1 at Phase 2.

---

Kasaysayan ng Phase at ang Pagbagsak ng Presyo ng EUA

Ang pag-unawa kung bakit bumagsak ang mga presyo sa Phase 1 at Phase 2 ay mahalaga para sa pagtatasa kung gaano kapani-paniwala ang kasalukuyang sistema.

Phase 1 (2005-2007): Naglaan ang EU ng mga libreng allowance batay sa mga pagtatantya ng industrial emissions — ngunit ang mga pagtatantyang ito ay masyadong maluwag. Nang ilabas ang aktwal na datos ng emisyon noong 2005 noong Mayo 2006, naging malinaw na ang merkado ay over-allocated. Ang mga presyo ng EUA ay bumagsak mula sa humigit-kumulang €30/tonelada patungo sa ibaba ng €1/tonelada halos magdamag. Dahil hindi maaaring i-“bank” ang mga allowance para sa Phase 2, nawalan ng halaga ang surplus sa pagtatapos ng Phase 1.

Phase 2 (2008-2012): Pinayagan ang banking, ngunit ang krisis pinansyal noong 2008-2009 ay nagpabagsak sa industrial output at emissions, na lumikha ng napakalaking karagdagang surplus ng mga hindi nagamit na allowance. Ang mga presyo ng EUA ay bumagsak mula €15-20/tonelada noong 2008 patungo sa €3-5/tonelada pagsapit ng 2012. Binatikos ang EU sa pagdidisenyo ng isang sistema na walang mekanismo para pamahalaan ang structural surplus na ito.

Mga reporma pagkatapos ng Phase 3: Ipinakilala ng EU ang Market Stability Reserve noong 2019. “Nag-back-load” din ito ng mga allowance (na nagpapabagal sa kanilang paglabas) upang tugunan ang agarang oversupply. Ang mga repormang ito, kasama ang aktwal na paghihigpit ng cap mula Phase 4 pataas, ang nagtulak sa pagbawi ng presyo patungo sa €80-100/tonelada noong 2022-2023.

Ang mga aral: ang isang cap-and-trade system ay gagana lamang kung ang cap ay talagang binding (sapat na mahigpit para kailanganin ng mga kumpanya na bumili ng allowance) at kung mayroong mekanismo para sipsipin ang structural surplus. Wala ang mga ito sa EU ETS noong unang mga taon nito, at ang mga presyo ay sumalamin sa kabiguang iyon.

---

Mga Sektor na Sakop: Power, Industry, Aviation, Maritime

Power and heat generation: Ang pinakamalaking sektor na sakop. Mga power station at industrial combustion plant na higit sa 20 MW thermal capacity. Ang sektor ng kuryente ang pangunahing target ng Phase 3 dahil ito ang may pinaka-cost-effective na opsyon para sa decarbonisation (paglipat mula sa coal patungong gas at renewables).

Heavy industry: Bakal, semento, aluminyo, salamin, seramika, papel, refining. Ang mga sektor na ito ay tumatanggap ng ilang libreng allocation batay sa mga benchmark (ang pinaka-mahusay na pasilidad sa bawat sektor), ngunit ang allocation ay unti-unting binabawasan patungo sa full auctioning.

Aviation: Ang aviation sa loob ng European Economic Area (EEA) ay sakop mula pa noong Phase 3. Ang mga international flight (sa labas ng EEA) ay inalis noong una; ang pagpapalawak ng saklaw sa international aviation ay nananatiling pinagtatalunan sa ilalim ng mga negosasyon ng ICAO.

Maritime shipping (mula 2024): Ang pinakamahalagang kamakailang pagpapalawak. Mula Enero 2024, ang mga shipping company ay dapat magsumite ng mga EUA para sa CO2 emissions mula sa mga paglalakbay:
– 100% para sa mga paglalakbay sa pagitan ng mga daungan sa EU
– 50% para sa mga paglalakbay sa pagitan ng isang daungan sa EU at isang daungan sa labas ng EU
– Saklaw: mga sasakyang pandagat na higit sa 5,000 gross tonnes

Ang pagsama ay unti-unting ipinapatupad: 40% ng emisyon ang dapat masakop sa 2024, 70% sa 2025, at 100% mula 2026.

---

Maritime Shipping: Pagsama sa ETS mula 2024

Ang pagpapalawak ng EU ETS sa maritime shipping ang pinaka-mahalagang regulatory change para sa shipping industry mula noong ipakilala ang mga limitasyon sa sulphur (IMO 2020).

Paano ito gumagana: Ang shipping company na responsable para sa sasakyang pandagat (karaniwan ay ang shipowner o ang kumpanyang itinalaga bilang responsable sa safety management system ng barko) ay dapat magparehistro sa EU MRV (Monitoring, Reporting, Verification) system at magsumite ng mga EUA para sa kanilang CO2 emissions sa mga sakop na paglalakbay.

Ang compliance party ay ang Document of Compliance holder (ang kumpanyang may pangkalahatang responsibilidad para sa operasyon ng sasakyan, kadalasan ay ang commercial manager). Mahalaga ito para sa mga kontrata ng affreightment at mga negosasyon sa charterparty — ang partido na nagsusuko ng mga allowance ay kailangang mabawi ang gastos na iyon mula sa sinumang nagpapatakbo o nag-cha-charter ng sasakyan.

Para sa isang praktikal na halimbawa: isang Panamax bulk carrier na nagdadala ng bakal mula Santos patungong Rotterdam (isang paglalakbay sa EU/non-EU) noong 2025 ay naglalabas ng humigit-kumulang 3,500 tonelada ng CO2 sa paglalakbay na iyon. Noong 2025, 70% ng mga emisyong iyon (2,450 tonelada) ay dapat masakop ng mga EUA. Sa halagang €60/tonelada, iyan ay €147,000 na gastos sa pagsunod sa ETS para sa isang solong paglalakbay.

Para sa bawat TEU equivalent cost para sa container shipping sa mga ruta ng EU: ang mga pagtatantya noong 2024 ay mula $10-50 bawat TEU depende sa haba ng ruta, kahusayan ng sasakyan, at presyo ng EUA.

---

Paano Ipinapasa ng Shipping Lines ang Gastos sa ETS sa Freight Rates

Mabilis na kumilos ang mga shipping line upang mabawi ang mga gastos sa pagsunod sa EU ETS mula sa mga cargo customer.

ETS surcharges: Nagpakilala ang mga pangunahing container shipping line ng mga malinaw na EU ETS surcharge mula noong unang bahagi ng 2024. Ang CMA CGM, Hapag-Lloyd, MSC, at Maersk ay lahat naglalathala ng mga EU ETS surcharge — karaniwang ipinapahayag bawat TEU para sa bawat uri ng paglalakbay (EU-EU, EU-non-EU inbound, EU-non-EU outbound).

Karaniwang lebel ng surcharge (2024): Humigit-kumulang $10-50 bawat TEU para sa mga rutang intra-European, at $20-80 bawat TEU para sa mga rutang Asia-Europe na may paghinto sa daungan ng EU, depende sa ruta at presyo ng EUA sa oras ng pagkalkula.

Ang mga surcharge na ito ay naka-index sa mga presyo ng EUA at pana-panahong ina-update. Kapag gumagalaw ang mga presyo ng EUA, nag-a-adjust ang mga surcharge nang may maikling delay.

Para sa mga bulk carrier at tanker, ang mga gastos sa EU ETS ay karaniwang pinag-uusapan sa mga kontrata ng voyage charterparty. Ang mga charter party ay regular na ngayong may mga probisyon na tumutukoy kung sinong partido ang responsable sa pagkuha at pagsuko ng mga EUA, na may mga reimbursement clause kung naaangkop.

Para sa mga importer at supply chain manager: ang mga gastos sa EU ETS ay isa na ngayong totoo at nasusukat na bahagi ng gastos sa pagpapadala para sa mga kargamento papunta, palabas, o sa loob ng EU. Kailangan silang isama sa mga kalkulasyon ng landed cost at mga budget.

---

Ang UK ETS: Pagkakaiba Pagkatapos ng Brexit

Nang umalis ang UK sa EU noong Enero 2021, lumabas din ito sa EU ETS. Mula Mayo 2021, inilunsad ng UK ang sarili nitong UK Emissions Trading System (UK ETS), na higit na sumasalamin sa EU ETS sa istraktura.

Mga pangunahing pagkakatulad sa EU ETS:
– Parehong istraktura ng cap-and-trade
– Parehong sakop na mga sektor (kuryente, mabigat na industriya, aviation sa loob ng UK)
– Ang mga allowance sa UK ETS (UKAs) ay may hiwalay na presyo ngunit karaniwang naka-ugnay sa mga presyo ng EUA

Mga pangunahing pagkakaiba mula sa EU ETS:
– Ang UK ETS ay wala pang sakop na maritime shipping (ang pagsama ng maritime sa EU ETS ay hindi umaabot sa UK)
– Ang UK ETS ay may iba (at karaniwang mas maluwag) na paunang cap trajectory
– Ang mga allowance sa UK ETS (UKAs) ay kinakalakal sa ICE Futures Europe nang hiwalay sa mga EUA; ang mga presyo ay historikal na mas mababa kaysa sa mga presyo ng EUA
– Ang UK ETS ay nagsimula sa isang mekanismo ng suporta sa presyo (cost containment measures) na wala sa EU ETS sa parehong anyo

Noong 2024, ang mga presyo ng allowance sa UK ETS ay naglalaro sa humigit-kumulang £30-55/tonelada ng CO2 — karaniwang 10-20% na mas mababa kaysa sa maihahambing na mga presyo ng EUA.

Ang praktikal na implikasyon para sa mga global commodity trader: ang isang shipment o hakbang sa pagmamanupaktura sa UK ay kasalukuyang hindi nagkakaroon ng mga gastos sa maritime ETS, ngunit ang mga pang-industriyang emisyon mula sa mga planta sa UK ay nagdadala ng mga gastos sa UK ETS. Ang mga supply chain na sumasaklaw sa parehong UK at EU ay nahaharap sa dalawang magkahiwalay na rehimen ng pagpepresyo ng carbon na may magkaibang presyo at bahagyang magkaibang mga panuntunan.

---

CBAM: Ang Carbon Border Adjustment Mechanism

Ang Carbon Border Adjustment Mechanism (CBAM) — na itinatag ng EU Regulation 2023/956 — ay direktang nakaugnay sa EU ETS at idinisenyo upang maiwasan ang carbon leakage.

Ang carbon leakage ay ang panganib na ang mga European manufacturer na nahaharap sa mga gastos sa carbon ng EU ETS ay mawalan ng market share sa mga import mula sa mga bansang walang katumbas na pagpepresyo ng carbon — o kaya ay lumipat ang produksyon ng Europe sa ibang bansa upang maiwasan ang gastos sa carbon, na naglilipat ng mga emisyon sa ibang lugar habang hindi nakakamit ang anumang global reduction.

Tinutugunan ito ng CBAM sa pamamagitan ng paglalagay ng carbon cost sa mga import ng partikular na carbon-intensive goods mula sa mga bansang hindi kabilang sa EU.

Mga sektor na sakop sa simula:
– Bakal at bakal (kabilang ang ilang downstream products)
– Aluminyo
– Semento
– Mga pataba (ammonia, nitric acid, at mga nagmula na produkto)
– Kuryente
– Hydrogen

Timeline:
– Oktubre 2023 – Disyembre 2025: Transitional phase — ang mga EU importer ng mga sakop na produkto ay dapat mag-ulat ng embedded carbon content ngunit walang bayad na kinakailangan.
– Mula Enero 2026: Full operation — ang mga importer ay dapat bumili ng mga CBAM certificate sa presyong nakaugnay sa lingguhang average ng EU ETS auction price.

Paano gumagana ang CBAM sa praktis: Ang isang EU importer ng bakal mula sa India ay kinakalkula ang CO2 na embedded sa produksyon ng bakal (sa tonelada bawat tonelada ng bakal). Ibabawas nito ang anumang presyo ng carbon na binayaran na sa India sa ilalim ng isang domestic carbon scheme. Pagkatapos, bibili ito ng mga CBAM certificate para sa natitirang embedded emissions sa kasalukuyang presyo ng EU ETS.

Para sa mga commodity importer at procurement team: ang CBAM ay nangangahulugan na ang epektibong gastos sa carbon ng pag-import ng bakal, aluminyo, mga pataba, at semento sa EU ay kasama na ngayon ang pagpepresyo ng EU ETS — kahit na ang producer ay nasa labas ng EU. Binabago nito ang mapagkumpitensyang landscape para sa procurement ng mga materyales at muling hinuhubog ang trade flows para sa mga apektadong kalakal.

---

Mga Madalas Itanong (FAQ)

Ano ang pagkakaiba sa pagitan ng isang ETS at isang carbon tax?

Ang isang carbon tax ay nagtatakda ng nakapirming presyo bawat tonelada ng CO2 at hinahayaang magbago ang mga emisyon. Ang isang ETS ay nagtatakda ng nakapirming dami ng pinapayagang emisyon (ang cap) at hinahayaang magbago ang presyo. Sa ilalim ng isang ETS, ang resulta sa kapaligiran (kabuuang pagbabawas ng emisyon) ay garantisado ng cap; ang gastos ay hindi tiyak. Sa ilalim ng carbon tax, ang gastos ay tiyak ngunit ang pagbabawas ng emisyon ay hindi. Ang parehong mga diskarte ay nakabatay sa merkado para sa pagbabawas ng emisyon.

Ano ang mangyayari kung ang isang kumpanya ay hindi nagsuko ng sapat na EUAs?

Ang isang kumpanya na nabigong magsumite ng sapat na allowance sa deadline ng Abril 30 ay nahaharap sa multa na €100 bawat tonelada ng kakulangan sa CO2 (na naka-index sa inflation sa Phase 4), at kailangan pa rin nitong isuko ang mga nawawalang allowance sa susunod na taon. Ang multang ito ay malubha at palaging ipinapatupad.

Bakit bumagsak ang mga presyo ng EU ETS sa Phase 1 at Phase 2?

Sa Phase 1, sobra ang inilaan ng EU na mga libreng allowance batay sa mga pagtatantya na masyadong maluwag. Nang ipakita ng totoong datos ng emisyon na sobra ang supply sa merkado, ang mga presyo ay bumagsak sa halos zero. Ang pag-bank ng mga allowance sa pagitan ng Phase 1 at Phase 2 ay hindi pinayagan, kaya ang surplus ay nawalan ng halaga. Sa Phase 2, ang krisis pinansyal noong 2008-2009 ay lubhang nagpababa sa industrial output at emissions, na lumikha ng structural surplus na nagpapanatili sa mga presyo na mababa hanggang sa ipakilala ang Market Stability Reserve.

Paano kinakalkula ng mga shipping company ang kanilang liability sa ETS?

Ang mga shipping company ay nag-uulat ng kanilang mga CO2 emission bawat paglalakbay sa ilalim ng EU MRV (Monitoring, Reporting, Verification) system. Para sa pagsunod sa EU ETS, ang mga sakop na emisyon ay kinakalkula bilang: (fuel consumed on covered voyage in tonnes) × (CO2 emission factor for fuel type). Ang kumpanya ay magsusuko ng mga EUA na katumbas ng kinakailangang porsyento ng mga sakop na emisyong iyon (40% sa 2024, 70% sa 2025, 100% mula 2026).

Ano ang ibig sabihin ng CBAM para sa isang commodity importer?

Kung mag-a-import ka ng bakal, aluminyo, semento, mga pataba, o kuryente sa EU, kakailanganin ka ng CBAM na mag-ulat ng embedded carbon content simula Oktubre 2023, at bumili ng mga CBAM certificate simula Enero 2026. Ang presyo ng sertipiko ay nakaugnay sa mga presyo ng EU ETS. Ang praktikal na epekto: ang mga carbon-intensive na materyales na ginawa sa mga bansa na walang pagpepresyo ng carbon ay magiging mas mahal na i-import sa EU, na nagpapaliit sa cost advantage na kasalukuyan nilang tinatamasa kaysa sa mga producer sa EU na nagbabayad ng mga gastos sa EU ETS.

Paano maikukumpara ang UK ETS sa EU ETS sa 2024?

Ang parehong mga ito ay mga cap-and-trade scheme na sumasakop sa mga katulad na sektor. Ang mga allowance sa UK ETS (UKAs) ay karaniwang kinakalakal sa £30-55/tonelada ng CO2, halos 10-20% sa ibaba ng mga presyo ng EU ETS. Ang UK ETS ay wala pang sakop na maritime shipping. Ang dalawang sistema ay hindi magkakaugnay — hindi magagamit ng isang kumpanya sa UK ang mga UKA para tugunan ang mga obligasyon sa EU ETS o vice versa. Pagkatapos ng Brexit, nagpahiwatig ang UK ng interes sa kalaunang pag-uugnay sa dalawang scheme, ngunit wala pang itinakdang timeline.

---

Mga Pangunahing Punto

• Ang isang ETS (cap-and-trade system) ay nagtatakda ng limitasyon sa kabuuang emisyon, naglalabas ng mga tradeable allowance, at nangangailangan sa mga kumpanya na magsumite ng isang allowance bawat tonelada ng CO2 na inilalabas.
• Ang EU ETS ang pinakamalaking carbon market sa mundo, na tumatakbo mula noong 2005 at sumasakop sa humigit-kumulang 40% ng greenhouse gas emissions ng EU mula sa kuryente, mabigat na industriya, aviation, at (mula 2024) maritime shipping.
• Ang mga EU Allowance (EUA) ay kinakalakal sa ICE Futures Europe; ang mga presyo ay bumagsak sa Phase 1 at Phase 2 dahil sa over-allocation, bumawi pagkatapos ng mga reporma sa Market Stability Reserve noong 2019, at umabot sa peak na malapit sa €100/tonelada noong 2022-2023.
• Ang pagsama sa maritime shipping ay unti-unti: 40% ng emisyon ang sakop sa 2024, 70% sa 2025, 100% mula 2026 — na nagdaragdag ng totoo at nasusukat na gastos sa carbon bawat paglalakbay para sa mga paglalakbay na papasok o nasa loob ng EU.
• Ang mga shipping line ay nagpakilala ng mga EU ETS surcharge (karaniwang $10-80 bawat TEU depende sa ruta) upang mabawi ang mga gastos sa pagsunod mula sa mga cargo customer.
• Ang UK ETS ay sumasalamin sa EU ETS sa istraktura ngunit tumatakbo nang hiwalay na may mas mababang presyo (humigit-kumulang £30-55/tonelada); ang maritime shipping ay hindi pa kasama sa scheme ng UK.
• Ang CBAM (Carbon Border Adjustment Mechanism) ay nagpapalawak ng mga gastos sa carbon ng EU ETS sa mga import ng bakal, aluminyo, semento, mga pataba, at hydrogen mula sa mga bansa sa labas ng EU, upang maiwasan ang carbon leakage; magsisimula ang buong operasyon sa Enero 2026.
• Para sa mga propesyonal sa supply chain, ang mga gastos sa EU ETS ay isa na ngayong totoong budget line para sa mga shipping at procurement team na nagtatrabaho sa mga kargamento o materyales na dumadaan sa EU.

Related Reading

To deepen your understanding of the topics covered in this article, explore these related guides: the European programme that pioneered this policy approach, how carbon permit prices feed through to power generation costs and the new category of price exposure these schemes create for emitters.